F|Dm|A#|C
F|Dm|A#|C|F|F
กะFเว้ากันคักล่ะเนาะ คักล่ะเนาะDm
เว้าจนคำว่าฮักมันอ่อนล้าA#
กะคือจังเคยเปิดใจล่ะนะ C
แต่เธอยังคือเก่าบ่เปลี่ยนFแปลง
ขอแค่ความใส่ใจธรรมดา
บ่ต้องเวอร์Dmบ่ต้องมีราคาแพง
แต่ทุกคำA#ที่เฮาเว้าออกไปแรงๆ
กลับเบากว่าCความเงียบของเธอ
เฮาGmเริ่มฮู้สึกว่า
การขอฮักCมันเจ็บกว่าการบ่มี
* ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
ถ้าฮักของเธอDmมีแค่นี้กะเข้าใจ
บ่ต้องฝืนA#บ่ต้องอธิบาย
คำว่าคนฮักCมันบ่ควรต้องขอ
ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
เฮาสิถอยออกมาDmจากภาระการแคร์
เจ็บกะเจ็บA#แต่ยังเหลือบาดแผลไว้เตือนใจ C
ว่าเคยพยายามแล้วF..
F|Dm|A#|C
เคยFคิดว่าเฮาดีบ่พอDm
เลยต้องรอให้เธอหันมาเห็นA#
แต่ยิ่งรอยิ่งชัดในประเด็นC
ว่าคนบ่ฮักบ่ต้องใช้เวลา
แชทFที่เธออ่านแต่บ่ตอบ
คือคำตอบที่ชัดDmที่สุดแล้ว
ความเงียบของเธอมันดังแว่วA#
ว่าหัวใจเฮา ควรหยุดตรงนี้.C.
บ่ได้โกรธGmบ่ได้เกลียด
แค่เบิ่ดแฮงสิฝืนต่อไป Am
ถ้าการอยู่คือการA#เจ็บซ้ำๆ ในใจ
งั้นขอCเลือกจากไป แบบบ่โทษใคร
* ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
ถ้าฮักของเธอDmมีแค่นี้กะพอแล้ว
บ่ต้องสัญญาA#บ่ต้องเว้าคำเก่า
ปล่อยให้ความเงียบCพูดแทนทุกอย่าง
ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
เฮาสิขอคืนใจใDmห้ตัวเองสา
คำว่าตลอดไปที่A#เธอเคยว่า
สิขอเก็บไว้เCป็นแค่ความทรงจำ
มื้อA#นี้เฮายอมจบAm บ่แม่นบ่ฮักGm
แต่เพราะฮักCตัวเอง.. เป็นแล้ว
F|Dm|A#|C|F
