//
กะเว้ากันคักล่ะเนาะ คักล่ะเนาะ เว้าจนคำว่าฮักมันอ่อนล้า กะคือจังเคยเปิดใจล่ะนะ แต่เธอยังคือเก่าบ่เปลี่ยนแปลง ขอแค่ความใส่ใจธรรมดา บ่ต้องเวอร์บ่ต้องมีราคาแพง แต่ทุกคำที่เฮาเว้าออกไปแรงๆ กลับเบากว่าความเงียบของเธอ เฮาเริ่มฮู้สึกว่า การขอฮักมันเจ็บกว่าการบ่มี * ถ้าได้ส่ำนั่นกะสิพอส่ำนี้ ถ้าฮักของเธอมีแค่นี้กะเข้าใจ บ่ต้องฝืนบ่ต้องอธิบาย คำว่าคนฮักมันบ่ควรต้องขอ ถ้าได้ส่ำนั่นกะสิพอส่ำนี้ เฮาสิถอยออกมาจากภาระการแคร์ เจ็บกะเจ็บแต่ยังเหลือบาดแผลไว้เตือนใจ ว่าเคยพยายามแล้ว.. เคยคิดว่าเฮาดีบ่พอ เลยต้องรอให้เธอหันมาเห็น แต่ยิ่งรอยิ่งชัดในประเด็น ว่าคนบ่ฮักบ่ต้องใช้เวลา แชทที่เธออ่านแต่บ่ตอบ คือคำตอบที่ชัดที่สุดแล้ว ความเงียบของเธอมันดังแว่ว ว่าหัวใจเฮา ควรหยุดตรงนี้.. บ่ได้โกรธบ่ได้เกลียด แค่เบิ่ดแฮงสิฝืนต่อไป ถ้าการอยู่คือการเจ็บซ้ำๆ ในใจ งั้นขอเลือกจากไป แบบบ่โทษใคร * ถ้าได้ส่ำนั่นกะสิพอส่ำนี้ ถ้าฮักของเธอมีแค่นี้กะพอแล้ว บ่ต้องสัญญาบ่ต้องเว้าคำเก่า ปล่อยให้ความเงียบพูดแทนทุกอย่าง ถ้าได้ส่ำนั่นกะสิพอส่ำนี้ เฮาสิขอคืนใจให้ตัวเองสา คำว่าตลอดไปที่เธอเคยว่า สิขอเก็บไว้เป็นแค่ความทรงจำ มื้อนี้เฮายอมจบ บ่แม่นบ่ฮัก แต่เพราะฮักตัวเอง.. เป็นแล้ว
