เสียงกอรีถิ่นดาหลา

ใครเล่าเจ็บ ใครเล่าแพ้ ก็ใครบ้าง ล้มตาย ผืนดินถิ่นนี้ เป็นผืนสุดท้าย ที่เราพักกาย อาศัย ผืนสุดท้าย ที่ปลายด้ามขวาน ให้หลานลูกเราพักกาย เสียงปืนระงม ผู้คนล้มตาย ดอกใบดาหลาร่วงโรย ถิ่นนี้ยังมี ยินเสียงกอรี นี่ไง แหละถิ่น ด้ามขวาน บัดนี้มันกลาย ไปเป็นตำนาน เพราะด้ามขวานมันมีแต่เสียงปืน เสียงปืนเหม็ดลมหายใจสิ้น เลือดหลั่งริน ชโลมกายา พุทธและมุสลิมผู้กล้า เราต่างมีบิดาเดียวกัน เรียน ป.หนึ่ง หรือเรียนปอเนาะ เราต่างคนต่างมีที่มา หยุดเสียงปืนด้วยใจศรัทธา หยุดน้ำตาด้วยเสียงกอรี ผู้ทุกข์ทนสิบหมื่นแสนล้าน ยังต้องการยินเสียงกอรี ให้ดาหลาหลบมาอีกที เสียงกอรี.. ให้หลบมา ถิ่นนี้ยังมี ยินเสียงกอรี นี่ไง แหละถิ่น ด้ามขวาน บัดนี้มันกลาย ไปเป็นตำนาน เพราะด้ามขวานมันมีแต่เสียงปืน เสียงปืนเหม็ดลมหายใจสิ้น เลือดหลั่งริน ชโลมกายา พุทธและมุสลิมผู้กล้า เราต่างมีบิดาเดียวกัน เรียน ป.หนึ่ง หรือเรียนปอเนาะ เราต่างคนต่างมีที่มา หยุดเสียงปืนด้วยใจศรัทธา หยุดน้ำตาด้วยเสียงกอรี ผู้ทุกข์ทนสิบหมื่นแสนล้าน ยังต้องการยินเสียงกอรี ให้ดาหลาหลบมาอีกที เสียงกอรี.. ให้หลบมา ให้หลบมา..