สุดAสายปลายทางดูช่างว่างเปล่า
เปล่าเปลี่ยวเดี่ยวดาย
ดูคF#mล้ายความฝันที่มันสวยงาม
ที่เคยได้วาดDอยู่
วันนี้ความเป็นจริงDmกลับแตกต่างไป
ชีวิตAเหมือนเปลวเทียนที่ริบหลี่ รอวันมอดดับ
และF#mภาพวันวานที่เคยสวยงาม
วันนี้มันดูห่างDไกล เกินจะคว้าDmมากอดไว้
จนF#mเมื่อได้ยินเสียงที่บอกDให้ก้าวไป
ได้รับAรู้ถึงความรักและความห่วงEใย
เธอF#mปลุกให้ฉันลุกขึ้นยืนE
จากความเจ็บช้ำและกล้ำกลืนD
ให้คืนเงียบเหงาได้เปลี่ยนไป Dm
* เพราะว่าเธอA.. ที่ทำให้รู้ว่าฉันยังไม่ตายC#m
ได้รู้ว่าโลกมันยังไม่สลายD
เมื่อตอนที่ฉันDmรู้สึกหมดความหมายC#m
เพียงมองไปรอบF#mๆ กาย แล้วพบเธอBm
ต่อให้ท้องฟ้าC#mไร้ดาวช่างมันD
ขอเพียงแค่ฉันDmมีเธอก็พอ
ในคืF#mนที่ทนเจ็บช้ำDจนแทบตาย
สุดท้ายAมีเธอกอดไว้ E
เธอF#mปลุกให้ฉันลุกขึ้นยืนE
จากความเจ็บช้ำและกล้ำกลืนD
ให้คืนเงียบเหงาได้เปลี่ยนไป Dm โฮ้..
* เพราะว่าเธอA.. ที่ทำให้รู้ว่าฉันยังไม่ตายC#m
ได้รู้ว่าโลกมันยังไม่สลายD
เมื่อตอนที่ฉันDmรู้สึกหมดความหมายC#m
เพียงมองไปรอบF#mๆ กาย แล้วพบเธอBm
ต่อให้ท้องฟ้าC#mไร้ดาวช่างมันD
ขอเพียงแค่ฉันEมีเธอก็พอBm
ต่อให้ท้องฟ้าC#mไร้ดาวช่างมันD
แค่ชีวิตฉันEมีเธอก็พอ
