
ตัวเอง ทำไมต้องเขียนคิ้ว ทำไมกางเกงวาบหวิว ทำไมต้องใส่เสื้อเอวลอย ตัวเอง ทำไมต้องแต่งหน้า ทำไมต้องแต่งขนตา ทำไมต้องทาปากแบบนั้น เหมือนเธอเธอโมโห ทำคิ้วขมวดใส่แล้วมองมาที่ฉัน ปากเธอเริ่มร้าย ตาเธอเริ่มแดง แล้วพูดคำนั้น มึง เซาเว้า.. เซาเว้า.. มันช่างปวดร้าวกับคำที่เธอพูดใส่ เซาเว้า.. เว้าได้จั่งได๋ ถึงบ่เข้าใจผู้ชายอย่างกู ก็มันหวง.. กูหวงมึง ไม่อยากให้แต่งตัวแบบนั้น ก็กูหวง.. กูหวงเธอ ไม่อยากให้ใครต้องมองแฟนฉัน เธอสวยอยู่แล้ว.. เธอไม่จำเป็น ต้องแต่งหน้าอย่างนั้น.. เซาเว้า