เช้าที่ดวงอาทิตย์ไม่เคยส่องแสง

เช้าที่ดวงอาทิตย์ไม่เคยส่องแสง เพียงลำพังเดินทางท่ามกลางห่าฝนลมแรง ฝันเล็ก ๆ กำลังมอดไป เหนื่อยล้าเหลือเกินหัวใจ จะหยัดยืน ได้อีกสักเท่าไหร่ ขอบฝัน.. เหน็บหนาว.. วันที่คนบนฟ้าไม่เคยเห็นใจ วันที่โลกทั้งใบไม่เคยอยู่เคียงข้างกัน จะมีบ้างไหม แค่ใครคนนึง กับแววตาที่พร้อมเข้าใจ ที่คอยตักเตือนซักครั้ง ในนาทีที่ฉันหลงทาง อย่างน้องบางคำ จากใครบางคน พังกำแพงบาดแผลในใจ ในวันที่ยังไม่สาย วันที่ฉันยังพอเยียวยา มีไหม ไม่เคยมีครบครันเหมือนดั่งผู้ใด ไม่เคยมีสักคราวครอบครัว ห้อมล้อมรอบกาย มีเพียงลำพังชีวิตลำเค็ญ แต่ไร้ซึ่งคนเข้าใจ ใครที่ขีดชะตา ใครจะชี้ทางออก สุดท้าย เหน็บหนาว.. แตกร้าว.. เกินกว่าคน ๆ นี้จะแบกทุกอย่าง เหมือนชีวิตนี้มันกำลังอับปราง จะมีบ้างไหม แค่ใครคนนึง กับแววตาที่พร้อมเข้าใจ ที่คอยตักเตือนซักครั้ง ในนาทีที่ฉันหลงทาง อย่างน้องบางคำ จากใครบางคน พังกำแพงบาดแผลในใจ ในวันที่ยังไม่สาย วันที่ฉันยังพอเยียวยา มีไหม | || ( 2 Times ) | || ( 2 Times ) จะมีบ้างไหม ใคร.. แววตาที่พร้อมเข้าใจ ที่คอยตักเตือนซักครั้ง ในนาทีที่ฉันหลงทาง อย่างน้องบางคำ จากใครบางคน พังกำแพงบาดแผลในใจ ในวันที่ยังไม่สาย วันที่ฉันยังพอเยียวยา อยู่ไหน | || ( 2 Times ) | || ( 2 Times ) | || ( 2 Times )