เงิน ธีเดช ทองอภิชาติ

เมื่อAmยามมีเงินมีทองC

นับพี่นับน้องเพื่อนพ้องติดG

ควงแขนแนบตัว แอบอิงชิดE

ชีวิตนี้ดีเหลือเกินAm

ย้ำเท้าเดินไปทางไหนC

ไม่เห็นมีใครนั้นทำเมินG

โอ้โหมันช่างเพลิดเพลินE

เงินตรานี้มีค่าจริงAm

มีค่าจริงDm ไม่ต้องถูกทิ้งE ให้เดียวดายAm

กระAmดาษบางๆ ที่ท่านใช้ C

สามารถตัดใจที่พันผูกG

ไม่ตรีที่ร่วมกันเพาะปลูกE

ขาดได้ด้วยเงินจูงใจ Am

อำนาจลาภยศที่ใหญ่ล้นC

สามารถเปลี่ยนคนเป็นสัตว์ร้ายG

เงินเปรียบเหมือนดาบซามูไร E

เชือดเฉือนหัวใจให้ต่ำลงAm

ต่ำลงDm ทำตัวสูงส่งE จิตใจต่ำตมAm

อันAmว่าความรักที่แน่นเหนียวC

นั้นยังคดเคี้ยวเมื่อเจอเงินG

กิเลสพาใจหลงเพลิดเพลินE

ย่ำเดินตกสู่ห้วงเหวAm

เคยพอใจในสิ่งที่มี C

บัดนี้ความดีเป็นความเลวG

หัวใจของคนก็แหลกเหลวE

ใช้เงินเป็นเชื้อก่อเปลวไฟ Am

เผาใจ Dmที่เคยมีให้ Eซึ่งกันและกันAm

สมAmบัติพัสถาน ผลาญกันวอดC

มรกดกตกทอดจากพ่อแม่ G

ให้ลูกให้หลานด้วยรักแท้ E

หวังตอแก่ฝากผีฝากไข้ Am

แล้วใครจะนึกว่าบุญคุณC

เป็นการขาดทุนที่ยิ่งใหญ่G

ทุกอย่างทมี่ให้เจ้าไป E

ไม่มีความหมายไร้ที่พึงAmพา

อนิจจาDm เงินตราE ก็เที่ยงธรรมAm

อันAmว่าความรักที่แน่นเหนียวC

นั้นยังคดเคี้ยวเมื่อเจอเงินG

กิเลสพาใจหลงเพลิดเพลินE

ย่ำเดินตกสู่ห้วงเหวAm

เคยพอใจในสิ่งที่มี C

บัดนี้ความดีเป็นความเลวG

หัวใจของคนก็แหลกเหลวE

ใช้เงินเป็นเชื้อก่อเปลวไฟ Am

เผาใจ Dmที่เคยมีให้ Eซึ่งกันและกันAm

สมAmบัติพัสถาน ผลาญกันวอดC

มรกดกตกทอดจากพ่อแม่ G

ให้ลูกให้หลานด้วยรักแท้ E

หวังตอแก่ฝากผีฝากไข้ Am

แล้วใครจะนึกว่าบุญคุณC

เป็นการขาดทุนที่ยิ่งใหญ่G

ทุกอย่างทมี่ให้เจ้าไป E

ไม่มีความหมายไร้ที่พึงAmพา

อนิจจาDm เงินตราE ก็เที่ยงธรรมAm

อนิจจาDm เงินตราE ก็เที่ยงธรรมAm

อนิจจาDm เงินตราE ก็เที่ยงธรรมAm