A|C#m|Bm|E|E
ตะโกนก้องฟ้าA บอกว่าC#mบ่เอาอ้ายF#mแล้ว
เข็ดคักแล้วD หลาบคักแล้ว ผู้ชายหลายEใจ
คันอ้ายมาหาA คันอ้ายมาง้อ สิไล่หF#mนีไปให้ไกล C#m
สิบ่ยอมBm ให้คนหลายใจ Eย้อนมาทำAเจ็บ
แต่พอได้ยินF#mคำว่าขอโทษ
จักความโกรธC#mมันแล่นหนีไปไส
หังได้เห็นDน้ำตาอ้ายไหล
หัวใจมัBmนสิพร้อมสิยอม E
* ยอมให้คนส่าAว่าเป็นอีหน้าโง่
ยอมให้คนโห่ว่C#mาบ่เก่งคือเว้า
ยอมให้หมู่ซังDย้อนให้อภัยเขา
ยอมกลืนคำเว้าEเอาอ้ายคืนใจ
เหตุผลเดียวAย้อนคำว่าฮัก
บ่ฮู้ดอกว่าจักC#mสิเจ็บอีกมื้อได๋ F#m
ถึงแม้บ่เหลือBmแล้วความไว้ใจ
แต่ย้อนฮักอ้ายE สุดท้ายจังได๋กะAยอม
ภาวCนาให้อ้ายแนมเห็นBmค่าในฮักน้อง
อย่าAmสิย่องDใจกันคักGหลาย
ยอมCฮับอยู่ ว่าน้องBm ใจง่าย Em
แต่มัAmนฮักอ้าย Cอีหลี D [(E)]
A|C#m|Bm|E
A|C#mF#m|BmD|E
( ซ้ำ * )
เหตุผลเดียวC#mย้อนคำว่าฮัก
บ่ฮู้ดอกว่าจักF#m สิเจ็บอีกE มื้อได๋.. D
ถึงแม้บ่เหลือBmแล้วความไว้ใจ
แต่ย้อนฮักอ้ายE สุดท้ายจังได๋กะAยอม
A|C#m|Bm|E|A
