C|C
เสียCงของเธอที่คอยพร่ำFบอก
เธอมีความสุขเพียงไหนC
ฉันมีคุณค่ามากเท่าไหร่F
แต่ลึCกลงไปข้างในหัวFใจ
รอยร้าวที่ปิดไว้ C
มันFคอยทำร้ายเธอเรื่อยไป
* อาจเป็นที่ฉันCเอง ที่ยังต้องการ
เจอะเธอFอีกครั้ง
อาจเป็นที่ฉันCเอง ที่พยายาม ฉุดรั้งF
ทั้งDmที่รู้ว่าความเจ็บปวดGเป็นยังไง
รู้ทั้Dmงรู้ว่าควรเดินออกGไป.. ให้ไกล
C|C|F|F
รักCที่มีแต่รอยน้ำFตา
เรียกว่าความสุขได้มั้ยC
ฉันว่าไม่ใกล้เคียงเท่าไหร่F
รักCที่เป็นแค่เพียงชั่วFคราว
ยิ่งนานยิ่งปวดร้าวC
มันFคอยทำร้ายเธอเรื่อยไป
* อาจเป็นที่ฉันCเอง ที่ยังต้องการ
เจอะเธอFอีกครั้ง
อาจเป็นที่ฉันCเอง ที่พยายาม ฉุดรั้งF
ทั้งDmที่รู้ว่าความเจ็บปวดGเป็นยังไง
รู้ทั้Dmงรู้ว่าควรเดินออกGไป.. ให้ไกล
C|C
กอดDmเธอไว้ได้เพียงเท่านี้ G
ให้เDmป็นควาEmมทรงจำFที่ดี.. G
เราคงฝืนกันต่อไปไม่ไหว
* อาจเป็นที่ฉันเองC ที่ยังต้องการ
เจอะเธอFอีกครั้ง
อาจเป็นที่ฉันCเอง ที่พยายาม ฉุดรั้งF
ทั้งDmที่รู้ว่าความเจ็บปวดGเป็นยังไง
รู้ทั้Dmงรู้ว่าควรเดินออกGไป.. ให้ไกล
C|F|C|F
