ห่ม

ตะเว็นคล้อยต่ำ ค่ำเร็วยามลมหนาวมา แหงนเบิ่งเทิ่งฟ้า เห็นดาวเป็นหน้าคนดี ห่างกันตอนใด๋ อ้ายคิดฮอดหลายอีหลี เป็นห่วงทุกที ตอนที่สองเฮาไกลกัน ก่อนนั้นเคยใกล้ ผิงไฟในยามเหน็บหนาว เคียงคู่ดูดาว หยอกเหย้าเคล้าคลอแสงจันทร์ แต่ค่ำคืนนี้ ไกลเจ้าหนาวใจไหวหวั่น ฝากฮักไปกลับแสงจันทร์ ห่มให้เจ้านั้นแทนผ้า * อยากกลับไปหา เอาผ้าไปห่มให้สาว อยากกอดเบาๆ ให้คลายความเหงาสักครา แต่ยังก้าวข้าม กำแพงความจนบ่ได้เลยหนา ฝากฮักไปก่อนเด้อหล้า ห่มฮักแทนผ้า ไปก่อนเด้อนาง ( ซ้ำ * )