หวีดหวิว

หวีดหวิว ลมพัดไกว ในหัวใจ เหน็บหนาว ลมพัดไป คิดถึงใคร ที่ห่างกัน ผ่านวันเดือนเคลื่อนคล้อย ไม่เลื่อนลอยสัมพันธ์ เธอกับฉัน ไม่เปลี่ยนผัน แปรหัวใจ ในคืนหนาว ข้างกองไฟ ในหัวใจ ทอดถอน การสัญจร พึ่งแรมรอนตอนต้นทาง เก็บกรวดดิน เป็นหมื่นแสน จักรอนแรม ตามรายทาง ก่อนประสาน เป็นรักให้ผองชน หวังจะหลุดพ้น จากโคลนตมที่หมักหมม วัตถุนิยมขีดคั่นกั้นรักเรา เป็นเพียงความฝัน ในคืนวันอันเหน็บหนาว เพราะสองเราต่างปวดร้าว พอกัน น้ำค้าง หล่นพร่างพรม รินรดลง ซึมซาบใจ ให้อ่อนไหว แกว่งไกว ดังสายลม ถึงห่างกาย ใจผูกพัน กาะเกี่ยวกันด้วยสายใย ถึงอ่อนไหว แต่สายใยไม่ขาดลง ลมจงช่วยพัดพารักไปให้ถึงเธอ มั่นเสมอจะรักเธอจนโลกสลาย เราจะเกี่ยวก้อยแล้วล่องลอยไปแสนไกล ถึงจุดหมายครองรักกันบนดวงดาว