หลงดาวลืมดิน

มองอะไรที่มันไกลเกินไป อาจจะสุดสายตาไม่ชัดเจน ดั่งกับท้องทะเล และขอบฟ้าที่กว้างไกล ลืมมองดินที่เราเคยยืน ลืมมองคนที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายเขาคนนั้นให้เสียใจ คนที่ฉันมองคงไกลเกินไป ไม่ได้ดั่งหวังเหมือนตั้งใจรอ และคนที่ท้อที่ทนทุกข์ทรมาน คือคนที่รักฉัน * ไม่โทษฟ้าที่ทำให้หลง ไม่โทษคนที่ทำให้เจ็บ ฉันขอเก็บความผิดครั้งนี้ ไว้เพียงผู้เดียว ลืมคนรักที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายผืนดินที่เคยยืน ให้ความสำคัญกับฟ้า จนลืมดิน เหตุใดใจจึงไม่จำ เคยเจ็บช้ำผิดหวังมามากมาย ลืมเพื่อนทุกข์ที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายคนที่หวังดี คนที่ฉันมองคงไกลเกินไป ไม่ได้ดั่งหวังเหมือนตั้งใจรอ และคนที่ท้อที่ทนทุกข์ทรมาน คือคนที่รักฉัน * ไม่โทษฟ้าที่ทำให้หลง ไม่โทษคนที่ทำให้เจ็บ ฉันขอเก็บความผิดครั้งนี้ ไว้เพียงผู้เดียว ลืมคนรักที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายผืนดินที่เคยยืน ให้ความสำคัญกับฟ้า จนลืมดิน * ไม่โทษฟ้าที่ทำให้หลง ไม่โทษคนที่ทำให้เจ็บ ฉันขอเก็บความผิดครั้งนี้ ไว้เพียงผู้เดียว ลืมคนรักที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายผืนดินที่เคยยืน ให้ความสำคัญกับฟ้า จนลืมดิน * ไม่โทษฟ้าที่ทำให้หลง ไม่โทษคนที่ทำให้เจ็บ ฉันขอเก็บความผิดครั้งนี้ ไว้เพียงผู้เดียว ลืมคนรักที่เคียงข้างกาย กลับทำร้ายผืนดินที่เคยยืน ให้ความสำคัญกับฟ้า จนลืมดิน ให้ความสำคัญกับฟ้า.. จนลืมดิน