หมาวัด - ลำเพลิน วงศกร

ได้แต่ถามเจ้าของสุมื้อ ว่าเฮาคือเป็นคนแบบนี้ อ้ายฝันเกินโต ไปบ่คนดี ที่แอบฮักเจ้าทั้ง ๆ ที่เฮาบ่สมกัน บ่มีวันที่เฮาสิคู่ควร อย่าไปกวนใจเจ้า ให้หมองเศร้า ส่ำก้อนขี้ดิน มาสิสมกับดาว คือความฮักของสองเฮามันเป็นไปบ่ได้ * เจ้าส่ำนางฟ้า อ้ายแค่หมาวัด แค่บักหมาจรจัดบ่มีเจ้าของ มีสิทธิ์แค่ได้หมายปองแต่ครอบครองบ่ได้ ย้อนฮู้โตเจ้าของดี เป็นได้ส่ำนี้ เลยต้องเจียมใจ ต่อให้อ้ายฮักเจ้าเบิ่ดใจ กะเป็นได้ส่ำนี้ อ้ายคือจั่งกับหมาวัดโตหนึ่ง ที่คอยแอบซึ้ง แอบฮักนางฟ้า เพ้อฝันผู้เดียว คือจั่งผีบ้า ว่าสิได้เจ้ามา เป็นนางฟ้าของใจ ( ซ้ำ * ) ( ซ้ำ * , * ) ให้อ้ายบืนฮักเจ้าแป๋ตาย ก็เป็นได้ส่ำนี้