หนูหนาว

ม่านหมอกเบาบาง บดบังแสงแดดส่อง เหลือแสงเรืองรอง พอคลุมกายในยามหนาว เสื้อผ้าชุดเดิม เติมอุ่นไอในยามเช้า เดินเท้าเปล่าก้าวไปเรียน เพียรศึกษา คือชีวิตของเด็กน้อย บนดอยกันดาน หนาวสะท้าน ยามลมพัดผ่านพูผา ดอกไม้บนดอย เบ่งบานยามลมหนาวมา เด็กบนดอยกลับโหยหา ความอบอุ่น * หนูขาดผ้าห่ม คลุมกาย ในยามหนาว หนูขาดกับข้าว ขาดอาหารที่หอมกลุ่น หนูมีแค่ฟืนกับสุมไฟ ให้กายอบอุ่น หนูมีแสงดาวขาวละมุน ยามค่ำคืน ** เก็บเอาฟืนมาสุมไฟ เมื่อกายหนาวสั่น คืนนี้หนาวทรมาน เกินจะฝืน หากมีผ้าห่มคลุมกาย แค่เพียงสักผืน หนูคงได้หลับ ข้ามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ( ซ้ำ * , ** )