สูงกว่า - ปรีชา ปัดภัย

เขาเกิดF#mมาในครอบครัวสามัญชน

ครอบครัวEหนึ่ง

พ่อแม่คF#mาดหวังให้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียว

เมื่อยามเขาเEติบใหญ่

ทนุถDนอมฟูมฟักเลี้ยงลูกรัก

ดั่งแก้วตาF#mดวงใจ

ท่านสอนDคุณธรรมชี้นำค้ำคงไว้

ด้วยเกียรติชายF#mชาตรี

* เด็กหนุ่มAผู้ทระนงองอาจ

จากบทบาทEลูกสามัญชนคนธรรมดาF#m

ผ่านไปหลายปีเDขามีดาวติดอยู่บนบ่า

เหมือนตีตราEความเป็นคนสูงเกินใครF#m

หลงลืมไปคำAที่พ่อแม่สั่งสอน

ไร้อาทรคุE/G#ณธรรมลัดลมหายF#m

คนต่ำกว่าDคือบันไดให้เหยียบขึ้นไป

คำสั่งนายEคือเส้นทางความเจริญF#m

เขาเกิดF#mมาในครอบครัวสามัญชน

ครอบครัวหEนึ่ง

พ่อแม่คF#mาดหวังให้เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียว

เมื่อยามเขาเEติบใหญ่

ทนุถDนอมฟูมฟักเลี้ยงลูกรัก

ดั่งแก้วตาF#mดวงใจ

ท่านสอนDคุณธรรมชี้นำค้ำคงไว้

ด้วยเกียรติชายF#mชาตรี

* เด็กหนุ่มAผู้ทระนงองอาจ

จากบทบาทEลูกสามัญชนคนธรรมดาF#m

ผ่านไปหลายปีเDขามีดาวติดอยู่บนบ่า

เหมือนตีตราEความเป็นคนสูงเกินใครF#m

หลงลืมไปคำAที่พ่อแม่สั่งสอน

ไร้อาทรคุEณธรรมลัดลมหายF#m

คนต่ำกว่าDคือบันไดให้เหยียบขึ้นไป

คำสั่งนายEคือเส้นทางความเจริญF#m

วันหนึ่งF#mเขาเดินเข้าบ้านระยิบยิ้ม

พร้อมกับEยศใหม่

พ่อแก่แก่F#m ที่ป่วยติดเตียงมองหน้าลูกชาย

น้ำตาไหลEเป็นสายธาร

วาจาDที่แผ่วเบาปานคำสั่งสุดท้าย

อยากให้ลูกF#mชายฟัง

ถอดชุดนั้นDโยนทิ้งไป

ฉันอยากกอดEลูกชายฉันคนเก่า

ก่อนจะตายDอยากให้จำคำสอนเจ้า

อย่าลืมเงาE จนหาตนค้นไม่เจอF#m

ก่อนฉันตายDอยากให้จำคำสอนเจ้า

อย่าลืมเงาE จนหาตนค้นไม่เจอF#m