สิมีลมหายไว้เฮ็ดหยัง

ให้เบิดทั้งใจ ให้เบิดทั้งกาย ใยโตอ้ายคือมาเสียใจ กลับเหลือเพียงฝุ่น ฮ้อยฮักเจ้าไว้ โอ้ยฮ้องไห่จนขี้มูกกื้อ ไสบอกว่าฮัก ไสบอกว่าหวง แม่พุ่มพวงคือเหยียบอ้ายส่ำพรื้อ อ้ายนั้นเสียหลัก ทั้งใจยังมื้อ กลืนข้าวยังฝืด กลืนลงแทบบ่ได้ * อ้ายสิมีลมหายใจเอาไว้ เฮ็ดหยัง หากเจ้ายังสิฟ้าวจากไป แล้วคำฮักที่บอกอ้ายมันไปทางใด๋ แต่เว้าไปเจ้าคงบ่ย้อนคืนมา ต่อแต่นี้ไป อ้ายสิฟ้าวลืม วันคืนที่เฮาเคยสัญญา ว่าสิมีอ้าย ฮักบ่โรยรา คือคำที่เจ้าเว้ามาแค่เรื่องปลอม ( ซ้ำ * , * )