วิถีคนจร - มาลีฮวนน่า

ย้อนนึกถึง เรื่องราวร้าวเจ็บแปลบแปลบ วันวัย พัดพาใจ ให้อ่อนไหว ไปตามกัน เข็ญทุกข์ให้หลุดพ้น เพื่อคนพ้นทุกข์เข็ญ หลงเหลือนวันคืนวัย ยังอ่อนไหว ด้วยตัวตน * เปลื้องปลดทุกข์ ให้ร่มเย็น ให้นำพา ทุกข์อย่างยาก สูดหายใจเป็น ดั่งแสวงหา ให้ได้มา.. พึ่งพาสู่จุดหมาย ** ฝันใฝ่ ณ จุดนี้หวังทวีจุดข้างหน้า จุดไฟให้หัวใจ ให้ลุกโชน โถมคืนวัน ทิ้งทุกข์ได้อย่างหวัง เหลือพลังแห่งวิญญาณ มาเป็นเรื่องตำนาน การกล่าวขานที่ผ่านมา *** อาทิตย์ลา ลับล่วง รักห่วงหวง ยังใฝ่หา ใฝ่ฝัน ให้นำพา ดั่งเวลา ค่าที่เป็น เช่นคนจร ( ซ้ำ ** , * , *** ) || ( Till End )