ยื้อ - ปรีชา ปัดภัย

ตาทั้งสองมองเจ้า ในตอนที่เฮาทั้งสองยังอยู่ แต่มื้อนี้บ่ฮู้ เป็นมื้อสุดท้าย หรือบ่ เวลาล่วงเลยมา ฟันฝ่าชีวิตความหวังตั้งต่อ เมื่อยหรือว่ายามท้อ กะยังมีเจ้า.. ยื้อเอาไว้ซำได๋ บ่อาจหยุดเข็มของนาฬิกา เบิ่งสายตาเจ้ากะฮู้ว่า กำลังสิลาไกล.. ใจสิขาด * ความ เยือก เย็น กลืนใจขุ่นมัว บ่ฮู้กำลังหวาดกลัวอีหยัง ย่านต้องใช้ชีวิตลำพัง ฝืนอยู่ต่อไปโดยบ่มีเจ้า ย่านต้องกลายเป็นคนถูกลืม กลัวน้ำตาซึมไปจนนิรันดร์ แลกชีวิตคงบ่สำคัญ ถ้ามันสิยื้อเจ้าไว้ สุดท้ายกะยื้อ.. บ่ได้ ยื้อเอาไว้ซำได๋ บ่อาจหยุดเข็มของนาฬิกา เบิ่งสายตาเจ้ากะฮู้ว่า กำลังสิลาไกล.. ใจสิขาด * ความ เยือก เย็น กลืนใจขุ่นมัว บ่ฮู้กำลังหวาดกลัวอีหยัง ย่านต้องใช้ชีวิตลำพัง ฝืนอยู่ต่อไปโดยบ่มีเจ้า ย่านต้องกลายเป็นคนถูกลืม กลัวน้ำตาซึมไปจนนิรันดร์ แลกชีวิตคงบ่สำคัญ ถ้ามันสิยื้อเจ้าไว้.. * ความ เยือก เย็น กลืนใจขุ่นมัว บ่ฮู้กำลังหวาดกลัวอีหยัง ย่านต้องใช้ชีวิตลำพัง ฝืนอยู่ต่อไปโดยบ่มีเจ้า ย่านต้องกลายเป็นคนถูกลืม กลัวน้ำตาซึมไปจนนิรันดร์ แลกชีวิตคงบ่สำคัญ ถ้ามันสิยื้อเจ้าไว้ สุดท้ายกะยื้อ.. บ่ได้