ยายสำอาง

||| ( 3 Times ) ** เอ่อเออ เอิงเอย เออเออ เอิงเอย เอิงเงิงเงย วณิพกพเนจร (วณิพกพเนจร) ตาบอด แรมรอนมาขอทานท่านกิน (ตาบอด แรมรอนมาขอทานท่านกิน ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน) แม่เฒ่าเล่ารวยอารมณ์ขัน แม่เพลงวณิพกเมืองสุพรรณ ลูกเต้าไม่มีไว้ใช้งาน ถือมีดปาดตาลหลาวไม้ปิ้งไก่ (แม่เฒ่าเล่ารวยอารมณ์ขัน แม่เพลงวณิพกเมืองสุพรรณ ลูกเต้าไม่มีไว้ใช้งาน ถือมีดปาดตาลหลาวไม้ปิ้งไก่) * ตาแกบอด (ตาแกบอด) มองไม่เห็น (มองไม่เห็น) ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง (ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง) แม่เฒ่าเล่าขานตำนานเพลง ขับกล่อมบรรเลงเพลงขอทาน เศษเงินอาหารให้เจือจาน ผ่านพ้นคืนวันอันหนาวเย็น (แม่เฒ่าเล่าขานตำนานเพลง ขับกล่อมบรรเลงเพลงขอทาน เศษเงินอาหารให้เจือจาน ผ่านพ้นคืนวันอันหนาวเย็น) ( ซ้ำ * ) เออ.. ที่ขอทานเขากินนั้นฉันไม่อายหรอก อายอดท้องกิ่วหิวไม่ไหว ก็เกิดมาจากบ้านนอกใกล้คอกนา พอสี่ขวบโตมาล่ะตาก็มืดไป เคยมีผัวใหม่เก่าล่ะเขาก็ตายจาก ต้องตกระกำลำบากไปกันยกใหญ่ เลยขอทานเขากินร้องเป็นศิลปะ อันพ่อแม่ให้มาเป็นมรดกไทย เป็นมรดกตกทอดมาจนแก่เฒ่า จนเดินเหินแข้งเข่าชักจะไม่ไหว แล้วกรมประชาสงเคราะห์เขาก็จับตัว ว่าขอทานนี้ชั่วขอไม่ได้ ไปติดอยู่สองทีก็หลายปีอยู่ เลยมานั่งนึกดูค่อยชักจะเปลี่ยนใจ ถ้าขอทานเขากินช่างน่ารำคาญ เลยคว้ามีดปาดตาลไปหลาวไม้ปิ่งไก่ (เอ้าขอทานเขากินล่ะมันน่ารำคาญ เลยคว้ามีดปาดตาลไปหลาวไม้ปิ่งไก่) เออ.. เอิงเอย.. แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิทยาทานตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ่งไก่ (แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิทยาทาน ตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ่งไก่) ||| ( 2 Times ) แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิทยาทาน ตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ่งไก่ แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิทยาทาน ตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ่งไก่ ( ซ้ำ * , ** ) ||| (Till End)