ยากสำหรับอ้าย ง่ายสำหรับเขา

ก็แค่อยากมี อยากมีโอกาสพบหน้า ต้องรอเวลา ที่เราเดินสวนทางกัน ได้ยืนใกล้ใกล้ ในเวลาสั้นสั้น ก็ยามขึ้นลิฟต์พร้อมกัน เป็นครั้งคราว ผิดกับเขา กับเขาคนนั่นแท้หนอ แค่จิ้มหน้าจอ เปิดมือถือเค้ากะเห็นหน้าเจ้า ไลน์นัดกันเบิ่งหนัง ชวนไปนั่งกินข้าว นอนเบิ่งฟ้านับดาว โอ้ยน้อมันช่างง่ายดาย * เรื่องยากยาก สำหรับอ้าย เป็นเรื่องง่ายง่าย สำหรับเขา อยากบอกว่ารักสักครั้งเบาเบา ยังได้แค่ส่งสายตาไกลไกล ก็เพราะประตูชีวิตของเจ้า มอบให้เขาถือกุญแจใจ บ่ต้องเคาะก็เปิดเข้าเองได้ แต่กับอ้าย ต้องป่ายปีน อ้ายกับเขา ต่างกันดังขาวกับดำ เขานั่งรถคันงาม อ้ายใส่รองเท้าฟองน้ำเดินดิน หากเอาสิ่งของ นั้นเป็นเครื่องตัดสิน ผงธุลีดิน คงสู้กากเพชรบ่ได้.. อ้ายเฮ็ดนำ ดีส่ำใด๋ สู้จังใด๋ เจ้าก็เฉย แต่กับเขา คนมีตังค์ บ่หยังเลย เจ้าก็แคร์หลาย โอะ โอะโอ๊ะ โอะ โอ้ย.. ( ซ้ำ * ) ถ้าเอาความฮักเป็นเครื่องตัดสิน หัวใจดินดิน คงพอสู้ไหว