D|A|Bm|G
นึกDถึงภาพวันวานที่เราAเคยเดินจูงมือ
ทุกครั้F#7ง..มันก็Bmทรมาน ที่ฉันไม่อาจจะยื้อGอะไรไว้ได้
ก็ใDนมือมันไม่มีอะไรA ที่พอจะรั้งF#7..สองเราเอาBmไว้
เจ็บปวดแค่ไหนG ต้องทนฝืนใจA
* มือDเปล่า.. ต่อให้มีแรงสักแค่Aไหน
ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้Bm ฉุดรั้งให้ตายGก็ได้แค่ชั่วคราว
มือDเปล่า.. ให้ทำอะไร คงไม่ได้Aมาก ดีแค่ไหนF#7ก็ได้แค่รักG
สุดท้ายEmต้องยอม ให้ความAจริง พรากเราจาก[(D)]กัน
นึกถึงภาพวันวานที่เราAเคยเดินจูงมือ
ทุกครั้F#7ง..มันก็Bmทรมาน ที่ฉันไม่อาจจะยื้อGอะไรไว้ได้
เมื่อDความรักมันไม่ช่วยอะไรA ความฝันF#7เราต้องหยุดBmเอาไว้
เจ็บปวดแค่ไหนG ต้องยอมเข้าใจA
( ซ้ำ * )
ความAรักที่มีแค่มือเปล่า มันGไม่ได้ช่วยอะไร
ไม่อาจฝืนBmความจริงAที่กีดกั้นเราGไว้
ความEmรักอาจเอาชนะGได้ทุกอย่าง
แต่Emความรักไม่ใช่คำตอบGของทุกอย่าง
ก็ต้องยอมA.. เข้าใจ
D|A|Bm|G
D|AF#7|G|A
มือDเปล่า.. ต่อให้มีแรงสักแค่Aไหน
ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้Bm โววG… โว.. โว้ว
มือDเปล่า.. ให้ทำอะไร คงไม่ได้Aมาก ดีแค่ไหนF#7ก็ได้แค่รักG
สุดท้ายEmต้องยอม ให้ความAจริง
( ซ้ำ * )
D|A|Bm|GA|D
