//
ฮู้โตดี ว่าอ้ายมันคนธรรมดา ตื่นขึ้นมากะพ้อแต่หน้าขี้ดิน ต้นทุนชีวิตเกิดมาบ่มีคือคนอื่นเขา เสื้อผ้าเก่าๆ ซีดๆ มอมแมมเปื้อนฝุ่น ผู้สาวที่ไหนสิแนม ย้อนว่าอ้ายมันผู้ฮ้ายคัก ได้แต่แอบส่งใจ ไปทักทายยามเห็นหน้า เขาก็ว่ากันไปทั่ว ว่าอ้ายบ่เจียมตัว ว่าหัวใจดวงนี้มันคึดอาจเอื้อมสูงเกินไป โอ๊ย.. หมูส๋สิมาเดือดร้อนแทนกูเฮ็ดหยัง หัวใจมันสั่งให้คิดฮอดก็ต้องคิดฮอดตั๊ว ความสุขเล็กๆ ที่อ้ายได้เห็นหน้าเจ้า มันต่อลมหายใจ ให้คนบ่มีค่า อ้ายบ่ได้หวังสิครอบครอง เด็ดดอกฟ้าลงมาเปื้อนตม แค่ได้รักอยู่เงียบๆ ในมุมของกูก็พอแล้ว * มันผิดหลายบ่ที่ใจของอ้ายมันมักเจ้า ผิดหลายบ่ที่คนจนมันมีฮักแท้ บ่มีเงินทองหรือดวงเดือน ดวงดาวมาประเคนให้ แต่มีใจอ้ายดวงนี้ที่ฮักเจ้าเบิดทั้งใจ ไผสิว่ากูบ่เจียม ก็ช่างหัวปอดมันเถาะ ความรักของกู กูลิขิตเอง บ่ได้ขอร้องให้เจ้ามาฮักตอบ ก็ช่างมัน.. แค่กูได้ฮักกูก็ชนะแล้วโว้ย ฮักเด้.. ฮู้บ่ อยู่ในความเงียบงัน อ้ายเคยถามใจเจ้าของ การที่เฮารักไผสักคนมันเป็นเรื่องผิดอยู่บ่? คำตอบคือบ่ผิด ความฮักมันบริสุทธิ์เสมอ สิ่งที่สกปรกคือสายตาดูถูกต่างหาก * มันผิดหลายบ่ที่ใจของอ้ายมันมักเจ้า ผิดหลายบ่ที่คนจนมันมีฮักแท้ บ่มีเงินทองหรือดวงเดือน ดวงดาวมาประเคนให้ แต่มีใจอ้ายดวงนี้ที่ฮักเจ้าเบิดทั้งใจ ไผสิว่ากูบ่เจียม ก็ช่างหัวปอดมันเถาะ ความรักของกู กูลิขิตเอง บ่ได้ขอร้องให้เจ้ามาฮักตอบ ก็ช่างมัน.. แค่กูได้ฮักกูก็ชนะแล้วโว้ย ฮักเด้อ.. ฮู้บ่
