Em|D|C|Em
รอยสักเต็มตัวEm โชว์พาวเวอร์ข้างDถนน G
เลือดนักเลงมันข้นC ใครขวางหน้าDต้องเจ็บE
ขึ้นโรงพักกินข้าวEmแดงจนเป็นเรื่องDปกติ G
คิดว่าเท่ คิดว่าแน่ Cคิดว่าเก่งเกินใครD
แต่มื้อนั้นEm ที่หน้าห้องขังG
เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งC
หอบสังขารDมายืนรอEm
น้ำตาแม่ไหลอาบแก้มC
มือเหี่ยวCๆ กอดลูกกรงG
ภาพนั้นมันจุกเข้าที่หัวใจ C
เจ็บกว่าถูกตีนร้อยเท่าD..
(บักหล่าเอ๊ย!!)
(แม่เมื่อยแล้วเด้อเจ้า คำนี้ก้องในหู)
ศักดิ์ศรีที่กูแบกไว้ C
มันแลกกับน้ำตาแม่บ่Dได้เลยG
เสียงเชียร์ของหมู่ฝูงC
มันบ่ดังเท่าเสียงDสะอื้นของแม่ Em
กูมันโง่มาตั้งดนC ที่หลงคิดว่าการ
ใช้Dกำปั้นคือลูกผู้ชายG
ที่แท้การเฮ็ดให้แม่เซาไห้ C
นั่นต่างหากคือของจริงD
* สัญญาน้ำตาแม่ Emกูสิจำใส่กระโหลกG
เลิกแล้วเรื่องต่อยตี Cเลิกแล้ววิถีนัDกเลง G
ใครสิว่ากูป๊อดC ใครสิว่ากูบ่แน่ Dก็ช่างหัวมันG
กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC
เพื่อรักษาใจแม่ Em..
ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผ G
แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ C
และสร้างชีวิDตใหม่Em
(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)
บักEmคำผานคนเดิม ตายไปแล้วในคุกG
มื้อนี้มีแต่นายคำผานC ลูกชายDของแม่ Em
สิกลับไปเฮ็ดนาCเลี้ยงไก่อDยู่แบบพอเพียงG
สิเป็นคนดีใCห้สมกับที่แDม่รอคอยEm..
พี่น้องวัยรุ่นเอ๊ยEm
อย่าถ้ารอให้แม่Gตายแล้วค่อยสำนึก
อย่าถ้ารอCให้เห็นโลงศพแล้วค่อยหลั่งน้ำตาD
วางEmมีดวางปืนลงซะ แล้วกลับไปกอดแม่ C
นั่นแหละD คือความเท่ที่แท้จริง
กลับตัวกลับใจเด้อ
Em|G|CD|Em
CD|G|CD|Em
C|D|Em
* สัญญาน้ำตาแม่ Emกูสิจำใส่กระโหลกG
เลิกแล้วเรื่องต่อยตี Cเลิกแล้ววิถีนัDกเลง G
ใครสิว่ากูป๊อดC ใครสิว่ากูบ่แน่ Dก็ช่างหัวมันG
กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC
เพื่อรักษาใจแม่ Em..
ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผ G
แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ C
และสร้างชีวิDตใหม่Em
(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)
CD|Em( 3 Times )
แม่ครับ.. เซาฮ้องไห้ได้แล้วเด้อ
บักคำผานกลับมาแล้ว
