น้ำตาแม่

รอยสักเต็มตัว โชว์พาวเวอร์ข้างถนน เลือดนักเลงมันข้น ใครขวางหน้าต้องเจ็บ ขึ้นโรงพักกินข้าวแดงจนเป็นเรื่องปกติ คิดว่าเท่ คิดว่าแน่ คิดว่าเก่งเกินใคร แต่มื้อนั้น ที่หน้าห้องขัง เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่ง หอบสังขารมายืนรอ น้ำตาแม่ไหลอาบแก้ม มือเหี่ยวๆ กอดลูกกรง ภาพนั้นมันจุกเข้าที่หัวใจ เจ็บกว่าถูกตีนร้อยเท่า.. (บักหล่าเอ๊ย!!) (แม่เมื่อยแล้วเด้อเจ้า คำนี้ก้องในหู) ศักดิ์ศรีที่กูแบกไว้ มันแลกกับน้ำตาแม่บ่ได้เลย เสียงเชียร์ของหมู่ฝูง มันบ่ดังเท่าเสียงสะอื้นของแม่ กูมันโง่มาตั้งดน ที่หลงคิดว่าการ ใช้กำปั้นคือลูกผู้ชาย ที่แท้การเฮ็ดให้แม่เซาไห้ นั่นต่างหากคือของจริง * สัญญาน้ำตาแม่ กูสิจำใส่กระโหลก เลิกแล้วเรื่องต่อยตี เลิกแล้ววิถีนักเลง ใครสิว่ากูป๊อด ใครสิว่ากูบ่แน่ ก็ช่างหัวมัน กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอม เพื่อรักษาใจแม่ .. ต่อจากนี้มือคู่นี้สิบ่กำมาทำร้ายไผ แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ และสร้างชีวิตใหม่ (แม่ครับ.. ผมขอโทษ) บักคำผานคนเดิม ตายไปแล้วในคุก มื้อนี้มีแต่นายคำผาน ลูกชายของแม่ สิกลับไปเฮ็ดนาเลี้ยงไก่อยู่แบบพอเพียง สิเป็นคนดีให้สมกับที่แม่รอคอย.. พี่น้องวัยรุ่นเอ๊ย อย่าถ้ารอให้แม่ตายแล้วค่อยสำนึก อย่าถ้ารอให้เห็นโลงศพแล้วค่อยหลั่งน้ำตา วางมีดวางปืนลงซะ แล้วกลับไปกอดแม่ นั่นแหละ คือความเท่ที่แท้จริง กลับตัวกลับใจเด้อ * สัญญาน้ำตาแม่ กูสิจำใส่กระโหลก เลิกแล้วเรื่องต่อยตี เลิกแล้ววิถีนักเลง ใครสิว่ากูป๊อด ใครสิว่ากูบ่แน่ ก็ช่างหัวมัน กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอม เพื่อรักษาใจแม่ .. ต่อจากนี้มือคู่นี้สิบ่กำมาทำร้ายไผ แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ และสร้างชีวิตใหม่ (แม่ครับ.. ผมขอโทษ) | ( 3 Times ) แม่ครับ.. เซาฮ้องไห้ได้แล้วเด้อ บักคำผานกลับมาแล้ว