บักขี่ข้า

ชีวิตอ้ายมันกะพอส่ำนี้ ให้มันดีกว่านี้คงบ่ได้ สมแต่กับเหล้า จับหางรถไถลงท่ง สิบายแขนเจ้าอ้ายกะยังบ่กล้า หย้อนมืออ้ายมันเปื้อนขี้ตม หย่างเข้าใกล้ กะย้านเหม็นความจนของอ้าย เจ้าคนฮู้ ผู้จบปริญญาตรี อ้ายกะมีส่ำ ม.2 เคิ่ง ห่างเป็นซาติ ขาดๆ เขินๆ คงสู้บ่ไหว สิเอาอิหยังไปดูแลเจ้า ฮักมันกินแทนข้าวบ่ได้ อิคีบขาดๆ บ่สมควรใส่ คู่ตีนนางฟ้า ฮัก อ้ายนั้นฮัก.. เจ้าหลาย เฮ็ดจั่งใด๋ กะสู้บ่ได้ผู้เขามั่งมี ยืนหน้าหล่ายามเขาว่าบักคนบ่ดี พออยากหนี ไปลี้ไห้ อยู่ใต้เถียงนา * พ่อแม่น้อง เพิ่นว่า อ้ายมันจน ประสาคน.. ขี้ทุกข์สิเอามาหยัง บักขี้ข้า วาสนาเลยบ่สมนาง สมแต่ได้นั่ง ข้างขวดเหล้า แล้วเว้านำหมา โอ้ โอ้ โอ้..โอ โอ่ โอ้.. โอ่ โอ่ โอ่..โอ้ โอ้.. แม่นสิฮักดอกส่ำฟ้าวาสนาน้อนาง แม่นว่าใจประสงค์สร้าง บ่เปิดทางกะคือว่า มีบุญได้ด่อกฮ่วมฟ้า ผลาอ้าย.. บ่คู่นาง.. นั้นเเหล้ว * พ่อแม่น้อง เพิ่นว่า อ้ายมันจน ประสาคน.. ขี้ทุกข์สิเอามาหยัง บักขี้ข้า วาสนาเลยบ่สมนาง สมแต่ได้นั่งข้างขวดเหล้า แล้วเว้านำหมา * พ่อแม่น้อง เพิ่นว่า อ้ายมันจน ประสาคน.. ขี้ทุกข์สิเอามาหยัง บักขี้ข้า วาสนาเลยบ่สมนาง สมแต่ได้นั่ง ข้างขวดเหล้า แล้วเว้านำหมา สมแต่ได้นั่ง ข้างขวดเหล้า แล้วเว้านำหมา