AG#m|F#mB
AG#m|B
เขาEจะคุยกี่คนก็เรื่องของเขาC#m
เป็นF#mอะไรกับเขาB
ต้องมานั่งเสียEใจ
ให้ความหวังAเขาก็ไม่เคย B
มีแต่เราG#mที่คิดเกินเลยC#mตั้งไกล
นั่งF#mร้องไห้ เป็นบ้าอะไรนักหนาB
พยาEยามหาเรื่องมาคุยให้สนุกC#m
พยาAยามที่คิดมุกBที่เขาทำเป็นEขำ
พยายามAเป็นคนที่ใช่ B
แต่คนที่ใช่ไG#mม่เห็นต้องพยาC#mยาม
ก็ยิ่งF#mตอกย้ำ วันนี้มันควรหยุดได้แBล้ว
* ที่เขาคุยด้วยทุกวันE
เพราะทักหาเขาG#7ทุกวันหรือเปล่าC#m
เขาอาจBจะแค่เหงาAๆ
เข้าข้างตัวเองBมากเกินไปไEหม
เขาตอบเฉพาะที่ถามAวันไหนไม่ถามB
ก็ไม่เห็นG#mเริ่มคุยอะไร C#m
เหนื่อยแล้วF#mก็พอนะใจ B
ไม่ไหวก็พอเถอะ
AG#m|F#mE
AG#m|B
เจ็บต้องทนEเพราะคนมากมาย
เข้ามาทักทายC#mให้เขาได้เลือกคุย
ยังทักไปก็Aใจสู้เกิน B
ไม่เคยประเมินEว่าตัวเองอยู่จุดไหน
บางทีความหวังAบางครั้งก็ตอบBช้า
บางทีก็อ่อนล้าG#mบางครั้งน้ำตาC#mไหล
มันท้อF#mไปต่อไม่ไหว B
* ที่เขาคุยด้วยทุกวัน E
เพราะทักหาเขาG#7ทุกวันหรือเปล่าC#m
เขาอาจBจะแค่เหงาAๆ
เข้าข้างตัวเองBมากเกินไปไEหม
เขาตอบเฉพาะที่ถามAวันไหนไม่ถามB
ก็ไม่เห็นG#mเริ่มคุยอะไร C#m
เหนื่อยแล้วF#mก็พอนะใจ B
ไม่ไหวก็พอเถอะ
A|G#m|F#m|E
F#m|G#m|A|B
* ที่เขาคุยด้วยทุกวันE
เพราะทักหาเขาG#7ทุกวันหรือเปล่า C#m
เขาอาจBจะแค่เหงาAๆ
เข้าข้างตัวเองBมากเกินไปไEหม
เขาตอบเฉพาะที่ถามAวันไหนไม่ถามB
ก็ไม่เห็นG#mเริ่มคุยอะไร C#m
เหนื่อยแล้วF#mก็พอนะใจ B
ไม่ไหวก็พอเถอะ
* ที่เขาBคุยด้วยทุกวันE
เพราะทักหาเขาG#7ทุกวันหรือเปล่าC#m
เขาอาจBจะแค่เหงาAๆ
เข้าข้างตัวเองBมากเกินไปไEหม
เขาตอบเฉพาะที่ถามAวันไหนไม่ถามB
ก็ไม่เห็นG#mเริ่มคุยอะไร C#m
เหนื่อยแล้วF#mก็พอนะใจ B
ไม่ไหวก็พอเถอะ
AG#m|F#mE
AG#m|B|E
