//
พลิ้วพรายพร่างพราว เลื่อมเงารัดร้อยเรียงราย จากรวงรังหม่อนไหม ได้ซิ่นลายหงส์งามจับตา ด้วยความมั่นหมาย สิมีไผเห็นคุณค่า หวังชีวิตอันอ่อนล้า ได้เจอสักคนที่ดี ไม่เพียงกลายกลับ กลับกลายเลวร้ายยิ่งกว่า ดั่งถูกพิพากษา โทษจากฟ้าให้เป็นเช่นนี้ เขารุมทำร้าย บ่มีผู้ไหนไยดี เพียงเศษความหวังที่มี ยังถูกเหยียบย่ำทำลาย * กรีดลงบนหัวใจว่าใครที่ทำให้ร้าวราน จะจดจำ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เลือดและรอยน้ำตา จะตามเธอทุกชาติไป ทำกับฉัน ไว้อย่างไร ต้องเท่ากัน ** ร่องรอยลวดลาย บ่มีสิ่งไหนมาแทน นอกจากห้วงความแค้น เพื่อจะเฝ้ารอคอยวันนั้น ทุกความเจ็บนี้ ต้องมีคนชดใช้มัน เห็นเธอปวดใจเท่ากัน คือวันฉันตายตาหลับ ( ซ้ำ *, ** ) สาบานกับฟ้า ต้องมีคนชดใช้มัน ใช้ชีวิตคืนให้ฉัน คือวันที่ตายตาหลับ
