ดาวประดับใจ

คืนเหน็บหนาว แอบเหงาคนเดียวลำพัง หมอกจางๆ สายลมพักโชยแผ่วไหว หากมีใครคนนั้น เปรียบหนาวก็คงผ่อนคลาย ไกลแสนไกล เราคงบ่ได้พบกัน เจ้าอยู่สูงสุดสอยอ้ายเอื้อมบ่ถึง แค่เพียงหนึ่ง นาทีบ่มีสิทธิฝัน คนติดดินมอซอ เธอคงไม่มาผูกพัน หัวใจสั่น เมื่อเห็นเธอเคียงข้างใคร * เจ้าเป็นดาว ลอยพร่างพราวอยู่บนนภา คนธรรมดา ได้ชมแสงดาวก็มีสุขใจ ยังรำพันพร่ำเพ้อ ว่าดาวจะร่วงเมื่อไหร่ เพียงเศษใจของดาวก็มีแรงฝัน ** รู้ตัวดีก็เลยต้องเจียมหัวใจ อาจเอื้อมได้แต่ไม่อาจเทียบชนชั้น ให้เธอเป็นดวงดาว คลายเหงาให้คนแอบฝัน อยู่บนนั้นเพื่อเป็นดาวประดับใจ ( ซ้ำ * , ** )