//
ไอ้ไข่นุ้ยเป็นหนุ่มมีหัวใจ ละแต่ไม่มีเงิน ก็เพลิดก็เพลิน เที่ยวไปพอได้งานทำ ก็แค่พอกินไม่มี เป็นกอบเป็นกำ เจ็บป่วยประจำ เป็นโรคใจไม่มีวันสร่าง เป็นโรคใจอ่อน เป็นโรคความดันสูงขึ้นทุกวัน ดันทุรัง หนักแท้หนา ไอ้ไข่นุ้ยเป็นหนุ่ม อยู่เดียว ก็เพราะใจละเปลี่ยวเปล่า ไปเจอะผู้สาว คนงามตรงตามใฝ่หา ก็จีบหลายปี ดูใจ ตั้งหลายเวลา ไปหาพ่อตา แม่ยายก็จะให้ร่วมเตียง เอาเงินสิบหมื่น เอาทองหกบาท แล้วต้อง ประกาศจัดงานเลี้ยง แพง แท้หนา… * จะชักชวนคนงาม ให้หนีตามมันก็ไม่เข้าที พ่อแม่ก็คง หวังดีอยากให้มีหน้าตา ขอต่อสักคำ ขำคมพอให้สมราคา ไม่น่ามีปัญหาเพราะสองเรานั้นก็เข้าใจกัน เงินดาวน์สองหมื่นจะยื่นให้ก่อน แล้วค่อยๆผ่อนเดือนละพัน เนาะ พ่อเนาะ... แม่ เน๊าะ... ||| ( 2 Times ) ( ซ้ำ * ) ||| ( 2 Times )
