//
ความทุกข์ใจทวีกลั้น ชีวิตของบักบุญจันทร์ ได้ลงโอ้นั่งกอดเข่า ลดสิป่วงย้อนคึดฮอดสาว คนที่ฮ่วมหนีลาจากบ้าน ผู้อยู่นำกันตั้งดนนาน เดี๋ยวนี้เขาป๋าผมจ้อย เฮาคบกันได้สิบกว่าปี อยู่มาหลายที่หลายสถาน บ่ว่าสิเป็นระยองฮอดเมืองกาญจน์ จนมาถืกประหาร หัวใจอยู่ กทม. พี้ พ่อแม่เอยย้อน ประสงค์อยากเป็นนักร้อง ผลสุดท้ายได้แบกของอยู่เมืองใหญ่ เวทนาเหลือเกินอัตคัดจนหลาย ผู้สาวเลยไปฮักคนอื่น ขนคีงซาป่านว่าฟ้าผ่าใจ ในตอนที่ลูกจ่มหาแม่ เจ้าคือบ่ห่วงความรู้สึกลูกแหน่ สิถิ่มอ้ายกะดาย * วาส เอย วาสนา ชู้เก่าเมียพี่ ให้กลับคืนมา หาลูกของเฮาสาหล่า มันแสนระกำลำบาก อ้ายบุญจันทร์เบิ่ดแฮงสิต้าน ลูกกินข้าวบ่เคยอิ่ม คันเจ้าเบิ่ดฮักกะป๋าแต่อ้าย ขอร้องมาเอาลูกไป ก่อนที่อ้าย.. สิตายบ่ฮู้เมือ พ่อแม่เอยย้อน ประสงค์อยากเป็นนักร้อง ผลสุดท้ายได้แบกของอยู่เมืองใหญ่ เวทนาเหลือเกินอัตคัดจนหลาย ผู้สาวเลยไปฮักคนอื่น ขนคีงซาป่านว่าฟ้าผ่าใจ ในตอนที่ลูกจ่มหาแม่ เจ้าคือบ่ห่วงความรู้สึกลูกแหน่ สิถิ่มอ้ายกะดาย * วาส เอย วาสนา ชู้เก่าเมียพี่ ให้กลับคืนมา หาลูกของเฮาสาหล่า มันแสนระกำลำบาก อ้ายบุญจันทร์เบิ่ดแฮงสิต้าน ลูกกินข้าวบ่เคยอิ่ม คันเจ้าเบิ่ดฮักกะป๋าแต่อ้าย ขอร้องมาเอาลูกไป ก่อนที่อ้าย.. สิตายบ่ฮู้เมือ ขอร้องมาเอาลูกไป ก่อนที่อ้าย.. สิพาลูก.. อด.. ตาย
