F#m|D|A|E
ควาF#mมทุกข์ใจทวีกDลั้น
ชีวิตBmของบักบุญจันทร์
ได้ลงโอ้นั่C#7งกอดเข่า
ลดสิป่วงF#mย้อนคึดฮอดสาว
คนที่ฮ่วมหนีลDาจากบ้าน
ผู้อยู่นำกันตั้งดนAนาน
เดี๋ยวนี้เขาป๋าEผมจ้อย
เฮาคบกันF#mได้สิบกว่าปี
อยู่มาหลายที่หDลายสถาน
บ่ว่าสิเป็นAระยองฮอดเมืองกาญจน์
จนมาถืกประหารE หัวใจอC#7ยู่ กทม. F#mพี้
พ่อแม่เอยDย้อน ประสงค์อยากเป็นEนักร้อง
ผลสุดท้ายC#mได้แบกของอยู่เมืองF#mใหญ่
เวทนาDเหลือเกินอัตคัดEจนหลาย
ผู้สาวAเลยไปฮักคนC#7อื่น
ขนDคีงซาป่านว่าฟ้าEผ่าใจ
ในตอนC#mที่ลูกจ่มหาF#mแม่
เจ้าคือบ่ห่วงDความรู้สึกลูกแหน่
สิถิ่มอ้ายEกะดาย
* วาส เอย วาสDนา ชู้เก่าEเมียพี่
ให้กลับคืนมาC#m หาลูกของเฮาสาF#mหล่า
มันแสนระกำลำบากD
อ้ายบุญจันทร์เบิ่ดแฮงEสิต้าน
ลูกกินข้าวบ่เคยF#mอิ่ม F#7
คันเจ้าเบิ่ดฮักกะป๋าแต่อ้ายD
ขอร้องมาเอาลูกไป E
ก่อนที่อ้ายC#m.. C#7
สิตายบ่ฮู้เF#mมือ
D|E|C#m|F#mF#7
Bm|C#m|F#m|F#m
พ่อแม่เอยDย้อน ประสงค์อยากเป็นEนักร้อง
ผลสุดท้ายC#mได้แบกของอยู่เมืองF#mใหญ่
เวทนาDเหลือเกินอัตคัดEจนหลาย
ผู้สาวAเลยไปฮักคนC#7อื่น
ขนDคีงซาป่านว่าฟ้าEผ่าใจ
ในตอนC#mที่ลูกจ่มหาF#mแม่
เจ้าคือบ่ห่วงDความรู้สึกลูกแหน่
สิถิ่มอ้ายEกะดาย
* วาส เอย วาสDนา ชู้เก่าEเมียพี่
ให้กลับคืนมาC#m หาลูกของเฮาสาF#mหล่า
มันแสนระกำลำบากD
อ้ายบุญจันทร์เบิ่ดแฮงEสิต้าน
ลูกกินข้าวบ่เคยF#mอิ่ม
คันเจ้าเบิ่ดฮักกะป๋าแต่อ้ายD
ขอร้องมาเอาลูกไป E
ก่อนที่อ้ายC#m.. C#7
สิตายบ่ฮู้เF#mมือ
ขอร้องEมาเอาลูกไป D
ก่อนที่อ้ายE.. C#7
สิพาลูก.. อด.. ตาย
D|E|F#m
