จันทร์ลำเอียง ไววิทย์

เป็นอีกคืนAm7ที่มีแสงดาวD7 พราวกระจ่างG

แต่กลับเป็นคืนAm7ที่เราอ้างว้างD7 อย่างไม่เคยGเป็น

ฉากดวงจันทAm7ร์ที่ส่องแสงมา D7

อาบใบไม้ผืAm7นทรายภูผา D7

แต่ตัวเราAm7ช่างไกลเกินกว่าD7 จันทร์จะส่องเห็นG

สุดเดียวดายAm7ที่ในตอนนี้เD7ราไม่มีใครG

ก็แอบสุขใจ Am7ที่ได้พร่ำเพ้อD7 โดยไม่มีใGคร

หลับตาลงAm7หนุนแขนแทนหมอนD7

ปล่อยให้จันทAm7ร์ลอยหลุดการโคจร D7

ก็ดวงจันทร์Am7ไม่เคยใจอ่อนD7 ส่องฉันจริงGไหม

ฉันC.. รู้สึกDผิดจริง Gๆ

ไม่เคยCรู้.. ว่าผู้หญิงDเขาคิดกันอย่างไร G

ไม่มีไอเดียAm7 อะไรในหัว D7

เป็นอีกคืนAm7ที่ฉันยังหวั่นกลัวD7

โปรดเถิดจันทร์Am7 ส่องเพียงแสง

สลัวD7มาอีกคืน ได้ไGหม

* จะฝากจันทร์กระซิบC.. เธอนั้น

คืนนี้ แม้จันทร์ ห่างไกล G

ฝากจันทAmร์ ฝากใจ ฝากไป Dถึงเขา G

แต่G7จันทร์ลอยลับC เลือนหาย

ไปแล้ว แก้วตาก็หาย G

จากกันAm จากไกล จากไป Dฉันเศร้า G

เป็นอีกคืนAm7ที่ฉันเฝ้ารอD7 ให้จันทร์กระจ่างG

ระหว่างชมAm7สายลมแผ่วบางD7 กอดจูบใบไม้ G

โอ้..C คิดถึงเธอเหลือเกิน Gข่มความCทุกข์ ที่ต้องเผชิญG

ใยคืนนี้ดAm7วงจันทร์ห่างเหินD7 ไม่ส่องแสงใด G

จันทร์ลำเอียงAm7หรือเพียงหมางเมินD7

ไม่ส่องแสงให้..C Cm ฉัน G