Gm|Cm|F|A#|D
พยาGmยามเท่าไหร่ อยากจะลืมCmเธอไป
เจ็บDแค่ไหน ทำไมยัGmงคิดถึง
จึงGmยอมให้เธอทำร้าย ทั้งที่รู้ดีCm
ทรมDานอย่างนี้ ใยถึGmงไม่จำ
* หรืออาจจะเป็นเพราะคำว่ารักCm
เธอมากไป Dสุดท้ายต้องกลายเป็นแบบGmนี้
** มันผิดที่ฉันเป็นคนลืมCmช้า ต้องเข้าFใจ
เธอมันลืมง่ายก็ไปกับเขาA# ขอให้โชคดี Gm
ยังลืมไม่ลงก็คงเป็นฉันCm คนนี้ F
ทำไม่ได้ซักทีต้องเจ็บไปอย่างนี้ A#นานเท่าไร Gm
ไม่อยากจะต้องเสียCmใจ จนตาย DจะลืมยังไงใจกลับจำGm
คนมันลืมช้าคงได้แต่ร้องCm.. ไห้ครำครวญF
เฝ้าแต่หวนนึกถึงความหลังA# ยังฝังใจ Gm
เธอคนลืมง่ายก็คงจะไม่ Cmไม่ต้องสนใจ F
ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะเจ็บ
ถึงเจ็บแค่ไหน ปวดแค่ไหนA# ไม่ต้องแคร์Gm
และคงจะไม่โทษCmใคร โทษฉันเองD ที่มันยังรักGmเธอ
Cm|F|A#|Gm|Cm|D|Gm|Gm
( ซ้ำ * , ** )
หรือฉันจะต้องเสียCmใจ จนวันตายD มันไม่ง่ายคนลืมช้าGm
