กูผ่านมาหมดแล้ว

ลืมตาดูโลก ในห้องไม้สีเทา ไม่มีแม้เงา ของคำว่าครอบครัว ข้าวหนึ่งจาน ต้องหารกินทั้งวัน แต่บางวันนั้นกินแค่ข้าวคลุกกับน้ำปลา โตมากับคำดูถูก เหยียดกันเหมือนหมาข้างทาง ชีวิตมันแสนเลือนลาง เหมือนกูไม่มีค่าอะไร ใส่รองเท้าขาดขาด เดินลุยฝนไปทำงาน โดนหัวเราะถากถาง ว่าไอ้นี่มันโคตรจะจน แต่กูยังฝืนหายใจ แม้โลกมันจะพังแค่ไหน หยาดเหงื่อทุกหยดที่ไหล มันสอนให้กูยืนด้วยตัวเอง * กูผ่านความเจ็บมาเยอะ จนไม่กลัวน้ำตา ไม่มีใครรู้หรอก ว่ากูผ่านอะไรมาบ้าง จากเด็กไม่มีพ่อแม่ วันนี้กูยืนได้เอง ใช้แรงแลกทุกบาท ทุกหยาดเหงื่อทั้งหมดที่มี ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี อย่าพึ่งรีบตัดสินกัน เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้น มันหนักเกินใครเข้าใจ เคยแบกปูนจนหลังแทบหัก เคยโดนโกงค่าแรง แล้วยังต้องยิ้มรับ เคยไม่มีแม้เงินและต้องเดินกลับ แต่ยังดิ้นรนทำงานจนเกือบไม่มีที่นอน บางคนเข้ามาตอนกูเริ่มจะมี ทำเป็นรักดี แต่จริงจริงหวังผล ตอนล้มไม่มีมือใครสักคน แต่พอกูยืนได้.. มีแต่คนเดินเข้ามาหา เพราะกูยังฝืนหายใจ แม้โลกมันจะพังแค่ไหน หยาดเหงื่อทุกหยดที่ไหล มันสอนให้กูยืนด้วยตัวเอง * กูผ่านความเจ็บมาเยอะ จนไม่กลัวน้ำตา ไม่มีใครรู้หรอก ว่ากูผ่านอะไรมาบ้าง จากเด็กไม่มีพ่อแม่ วันนี้กูยืนได้เอง ใช้แรงแลกทุกบาท ทุกหยาดเหงื่อทั้งหมดที่มี ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี อย่าพึ่งรีบตัดสินกัน เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้น มันหนักเกินใครเข้าใจ กูเคยอด เคยจน เคยโดนคนเหยียบซ้ำ เคยล้มจนไม่เหลือใครอยู่ข้างหลัง แต่ทุกบาดแผลในชีวิตที่แสนระยำ มันเปลี่ยนคนที่ไม่มีอะไร ให้ยืนอยู่ได้ ด้วยตัวเอง.. * กูผ่านความเจ็บมาเยอะ จนไม่กลัวน้ำตา ไม่มีใครรู้หรอก ว่ากูผ่านอะไรมาบ้าง จากเด็กไม่มีพ่อแม่ วันนี้กูยืนได้เอง ใช้แรงแลกทุกบาท ทุกหยาดเหงื่อทั้งหมดที่มี กูผ่านมาหมดแล้ว ทั้งความเจ็บและน้ำตา วันนี้กูอยากให้รู้ว่า พวกมึงก็ผ่านไปได้ เหมือนกัน