C|Am|FG|C
ลืมตาดูโลกC ในห้องไม้สีเทาEm
ไม่มีแม้เงาAm ของคำว่าครอบครัวEm
ข้าวหนึ่งจานC ต้องหารกินทั้งวันEm
แต่บางวันนั้นกินFแค่ข้าวคลุกGกับน้ำปลาC
โตมากับคำดูถูกC
เหยียดกันเหมือนหมาข้างทางEm
ชีวิตมันแสนเลือนลางAm
เหมือนกูไม่มีค่าอะไร Em
ใส่รองเท้าขาดขาดC
เดินลุยฝนไปทำงานEm
โดนหัวเราะถากถางF
ว่าไอ้นี่มัGนโคตรจะจนC
แต่กูยังฝืนหายใจ Dm
แม้โลกมันGจะพังแค่ไหนC
หยาดเหงื่อAmทุกหยดที่ไหลF
มันสอนให้กูยืGนด้วยตัวเองC
* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ
จนEmไม่กลัวน้ำตาAm
ไม่มีใครรู้หFรอก
ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC
จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C
วันนี้กูEยืนได้เองAm
ใช้แรงแลกทุกบาทF
ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C
ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี Am
อย่าพึ่งรีบตัดสินกันEm
เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้นF
มันหนักGเกินใครเข้าใจ C
เคยแบกปูนCจนหลังแทบหัก
เคยโดนโกงค่าแรงEm แล้วยังต้องยิ้มรับ
เคยไม่มีแFม้เงินและต้องเดินกลับ
แต่ยังดิ้นรนทำงานGจนเกือบไม่มีที่นอน
บางคนเข้ามาCตอนกูเริ่มจะมี
ทำเป็นรักดี Emแต่จริงจริงหวังผล
ตอนล้มไม่มีมืFอใครสักคน
แต่พอกูยืนได้..G มีแต่คนเดินเข้ามาหาC
เพราะกูยังฝืนหายใจ Dm
แม้โลกมันGจะพังแค่ไหนC
หยาดเหงื่อAmทุกหยดที่ไหลF
มันสอนให้กูยืGนด้วยตัวเองC
* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ
จนEmไม่กลัวน้ำตาAm
ไม่มีใครรู้หFรอก
ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC
จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C
วันนี้กูEยืนได้เองAm
ใช้แรงแลกทุกบาทF
ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C
ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี Am
อย่าพึ่งรีบตัดสินกันEm
เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้นF
มันหนักGเกินใครเข้าใจ C
กูเคยอดAm เคยจน
เคยโดนคนเหยียบซ้ำEm
เคยล้มFจนไม่เหลือใครGอยู่ข้างหลังC
แต่ทุกบาดแผลAmในชีวิตที่แสนระยำEm
มันเปลี่ยนคนที่ไม่มีFอะไร
ให้ยืGนอยู่ได้ ด้วยตัวเองC..
* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ
จนEmไม่กลัวน้ำตาAm
ไม่มีใครรู้หFรอก
ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC
จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C
วันนี้กูEยืนได้เองAm
ใช้แรงแลกทุกบาทF
ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C
กูผ่านมาหมดแล้วC
ทั้งควาEมเจ็บและน้ำตาAm
วันนี้กูอยากให้รู้ว่าF
พวกมึงก็ผ่านGไปได้ เหมือนกัน
C|FG|C