การละคร

หยุดส่ำนี้สาคั่นว่ามันสุดทางหย่าง หากความหวังเลือนรางจนสิ้นหวัง เฮาหย่างมาไกลแล้ว มันคือจั่งก้นขี้ถั่ง คำถามเกิดขึ้นในใจ ถามว่ายังฮักบ่ อ้ายกะตอบว่ายังฮัก แต่อยากฮู้จักว่าอ้ายฮักกันแบบได๋ น้ำเสียงและสายตา มันบอกว่าอ้ายเปลี่ยนไป บอกน้องได้บ่.. ล่ะอ้าย ให้หายข้องใจแหน่ถ่อน * มันออกมาจากใจของคนฮักกัน หรือว่าฮักอ้ายนั่นแค่การละคร หลายๆ อย่างกำลังสะท้อน ว่าอ้ายฝืนใจซื่อๆ มือที่เคยกุมด้วยความอบอุ่น อ้ายบ่ซูนมันอีกแล้วหรือ หันหน้าใส่จอมือถือ หลายกว่าคุยกัน มันคือคำตอบแม่นบ่ การเฉยชาแปลว่าเบิ่ดฮักแล้วแม่นบ่ เพียงแค่รอโอกาสซื่อๆ.. ถามว่ายังฮักบ่ อ้ายกะตอบว่ายังฮัก แต่อยากฮู้จักว่าอ้ายฮักกันแบบได๋ น้ำเสียงและสายตา มันบอกว่าอ้ายเปลี่ยนไป บอกน้องได้บ่.. ล่ะอ้าย ให้หายข้องใจแหน่ถ่อน * มันออกมาจากใจของคนฮักกัน หรือว่าฮักอ้ายนั่นแค่การละคร หลายๆ อย่างกำลังสะท้อน ว่าอ้ายฝืนใจซื่อๆ มือที่เคยกุมด้วยความอบอุ่น อ้ายบ่ซูนมันอีกแล้วหรือ หันหน้าใส่จอมือถือ หลายกว่าคุยกัน มันคือคำตอบแม่นบ่ หันหน้าใส่จอมือถือ หลายกว่าคุยกัน.. มันคือคำตอบแม่นบ่