กอดเสาเถียง - ปรีชา ปัดภัย

||| ( 2 Times ) สิให้ไปยินดี อีหยังกำลังสิตาย มึงฮู้บ่ บ่ได้สนมื้อสันวันดี ไผสิมีแฮงกะส่างเถาะ บ่ไปเหยียบ.. ตามระเบียบเสร็จเขาจนได้ ญาติผู้ใหญ่คือสิหน้าบาน ปานกระโด้ง กะฮักสิตายแต่สุดท้ายยังหลุดโค้ง มันอยู่บ่ได้ อยากอายเขา โอ.. น้ำตาตก ลงโจก จักโบกมันจั่งสิพอ พอสิฆ่าคนจั่งมึง ให้ตายไปจากใจ เคียดให้คัก ๆ เบิ่ดเหล้าจักว่าจักไห กะยังบ่ไป.. ยังบ่ตายไปจากใจ จักเทื่อ โอ.. มาเมื่อยแท้เบื่อสิคิดฮอด เฮ็ดได้แต่กอดเสาเถียง แนมไปกองเฟียงกะเห็นแต่หน้าขาว ๆ เมากะเมาพอตายยังเห็นแต่ภาพเก่า ๆ กูคิดฮอดเขา โอ้ย.. มันเจ็บพอปานสิใจขาดพัดไปกับสายลมส่า ลิ่วหลุดไปคือว่าวที่เอาคืนบ่ได้ ห่ายเหล้าเข้าปากสะมักจนน้ำตาไหล ฮ้องเอิ่นใส่เสียง.. มาเด้อขวัญเอย น้ำตาตก ลงโจก จักโบกมันจั่งสิพอ พอสิฆ่าคนจั่งมึง ให้ตายไปจากใจ เคียดให้คัก ๆ เบิ่ดเหล้าจักว่าจักไห กะยังบ่ไป.. ยังบ่ตายไปจากใจ จักเทื่อ โอ.. มาเมื่อยแท้เบื่อสิคิดฮอด เฮ็ดได้แต่กอดเสาเถียง แนมไปกองเฟียงกะเห็นแต่หน้าขาว ๆ เมากะเมาพอตายยังเห็นแต่ภาพเก่า ๆ กูคิดฮอดเขา โอ้ย.. มันเจ็บพอปานสิใจขาดพัดไปกับสายลมส่า ลิ่วหลุดไปคือว่าวที่เอาคืนบ่ได้ ห่ายเหล้าเข้าปากสะมักจนน้ำตาไหล ฮ้องเอิ่นใส่เสียง.. มาเด้อขวัญเอย