กอดนั้น - ปรีชา ปัดภัย

||| ( 2 Times ) จำแม้แต่เสียงสุดท้าย และเสียงลมหายใจ ก็ยังจำได้ดี คำที่เคยพร่ำก่อนลา และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ เผลอถึงแม้ยามหลับไหล รู้ไหมลมหายใจ มันจะขาดรอนๆ เหยียบหมอน.. มีแต่น้ำตา จักว่าเป็นคำสั่งฟ้า หรือว่ามารโตใดพาเจ้าไปบ่คืน ยืนคนที่รออยู่ตรงนี้ จักสิหาวิธีไหนพาเจ้ากลับมา ไกลลับไปไกลสุดตา เหลือเพียงควันจางๆ กับจิตใจลอยๆ โอ่ โอ้ย.. คิดฮอดเจ้าหลาย * ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ แล้วความจริงที่เจอ ก็มีแต่ความว่างเปล่า ลมหายใจ ของความคิดฮอด.. มันช่างทรมาน จำแม้แต่เสียงสุดท้าย และเสียงลมหายใจก็ยังจำได้ดี คำที่เคยพร่ำก่อนลา และทุกวินาทีในทุกความเป็นเธอ ไกลลับไปไกลสุดตา เหลือเพียงควันจางๆ กับจิตใจลอยๆ โอ่ โอ้ย.. คิดฮอดเจ้าเด้.. * ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ แล้วความจริงที่เจอ ก็มีแต่ความว่างเปล่า ลมหายใจ.. โฮโวโฮวว.. * ยิ่งดึกใจยิ่งสั่น คิดฮอดกอดนั้น วันที่เคยมีกัน ในตอนนี้ฉันเหน็บหนาว หลับยังสะดุ้งตื่น คิดว่ายังมีเธอ แล้วความจริงที่เจอ ก็มีแต่ความว่างเปล่า ลมหายใจ.. ลมหายใจ.. ของความคิดฮอด มันช่างทรมาน.. ลมหายใจ.. ของความคิดฮอด มันช่างทรมาน.. ( 2 Times )