กลางใจ

* มันเจ็บก็ตรงที่กลางตรงที่กลางหัวใจ ที่รักแค่ไหนต้องปล่อยคงต้องปล่อยเธอไป ไม่ใช่ว่าตัวเธอเจ็บ เพราะตัวฉันเองก็เจ็บ แล้วก็ทรมาน ทรมานไปทั้งร่างกาย ** มันอยากจะยื้อจะดึงไว้ เพราะฉันเองทนไม่ไหว แม้เรี่ยวแรงจะเดินพยุงกายแทบไม่มี อ่านข้อความเก่าๆ ที่เราเคยได้มี แต่ตอนนี้มันต่างกับตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายก็จากกัน รู้ฉันรู้ว่าเราต้องจาก จะช้าหรือเร็วก็จากกันไปอยู่ดี ต่อให้รั้งกันมากเท่าไหร่ เพราะใจของฉันมันเกือบจะพังจนเละทะลาย หัวใจของเธอก็คงจะพังจนแทบกระจาย ไม่สิ่งใดสิ่งไหนยั่งยืน ฉันขอหายไป กับเสียงของปืน * มันเจ็บก็ตรงที่กลางตรงที่กลางหัวใจ ที่รักแค่ไหนต้องปล่อยคงต้องปล่อยเธอไป ไม่ใช่ว่าตัวเธอเจ็บ เพราะตัวฉันเองก็เจ็บ แล้วก็ทรมาน ทรมานไปทั้งร่างกาย ** มันอยากจะยื้อจะดึงไว้ เพราะฉันเองทนไม่ไหว แม้เรี่ยวแรงจะเดินพยุงกายแทบไม่มี อ่านข้อความเก่าๆ ที่เราเคยได้มี แต่ตอนนี้มันต่างกับตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายก็จากกัน ต่อให้เรื่องมันผ่านมานานแต่ยังไงก็คงคิดถึง มันลืมไม่ได้และคงไม่ลืมของที่ใช้เธอไม่ต้องคืน เธอเก็บมันไว้และใช้ดีๆ อย่าให้ใครต้องมาย่ำยี เพราะตอนที่ตัวเธอไม่มียังคงมีมันไว้ทำดนตรี ฉันรู้ว่าเธอนั้นชอบร้องเพลงมากมาย ฉันจะนอนฟังเพลงของเธอไปจนตาย ถึงแม้ว่าฉันมันอาจไม่ดีเท่าไหร่ ขอให้เธอได้เจอกับคนที่ดีสมใจ * มันเจ็บก็ตรงที่กลางตรงที่กลางหัวใจ ที่รักแค่ไหนต้องปล่อยคงต้องปล่อยเธอไป ไม่ใช่ว่าตัวเธอเจ็บ เพราะตัวฉันเองก็เจ็บ แล้วก็ทรมาน ทรมานไปทั้งร่างกาย ** มันอยากจะยื้อจะดึงไว้ เพราะฉันเองทนไม่ไหว แม้เรี่ยวแรงจะเดินพยุงกายแทบไม่มี อ่านข้อความเก่าๆ ที่เราเคยได้มี แต่ตอนนี้มันต่างกับตอนนั้นอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายก็จากกัน