D|F#m|Bm|A
D|F#m|G|A|D
รู้ว่าDเจ้าฮักเขาจนตาย แทนF#mได้
ชีวิตBmฮ่างๆ กะยอมตายแทนเจ้า เข้าใจบ่A
แม้ว่าDเจ้าบ่ฮัก กะทนเฝ้าF#mรอ
สิบ่ขอ Bmบ่ทวง บ่ถาม แต่สิเป็นหนามหยอกAใจ
สิยุให้Dเจ้ากับเขา ผิดกันฮอดมื้อF#mตาย
สิลักBmเอาเนื้อเอาไก่ในมือ เจ้าผูกAแขน
เอาไข่เน่าGใส่ผ้าขวัญไว้ A
เป็นลางร้ายF#mของเจ้ากับแฟนBm
สิเอาด้ายGสายสิญจน์ผูกแขนA ให้แฟนหร๋อยนอกDใจ
ลักเกิบแขกGไปถิ่มเข้าป่าA
สิเมาคือหมาF#mมาพังงานให้จำBmไว้
สิไปฮู้คGนถืกผลักใจ Aมันเฮ็ดได้สุอย่างD
* สิคอยGเป็นก้างขวางคอA
อย่าหวังสิพ้อF#mกับความสุขขี Bm
สิเป็นหนามGหยอกใจคนดีไAปฮอดมื้อDตาย
สิลักตัดGหม้อแปลงไฟฟ้าA ให้งมซ๊าวF#mหากันบ่ได้ Bm
ลักเหมิดGลาบเนื้อลาบไก่ A
ลักถอดเครื่องไฟ F#(บ่ให้เจ้ามีแนวBmงัน)
ครั้นAบ่เซื่อกะลองเบิ่ง
ว่าบักเผิ่งมันเฮ็ดได้ทุกอย่างG
เมื่อเจ้าเฮ็ดให้ความฮักพังEm
ก็อย่าหวังA.. สิมีความBmสุข
G|F#mBm|GA|D
G|F#mBm|G|A
( ซ้ำ * , * )
G|F#mBm|G|A|D
