สาวส่า

ในภ

วังค์แห่งความเศร้า

สิมีไผ

คอยห่วงหา

ถามไถ่

ว่าเป็นจั่งใด๋จั่

งเสียใจห

ล่าคำนาง

คน

อยู่ข้างไปไส

คือบ่เห็นหน้าผู้ใด๋

ข้าวน้ำซ้ามปลาบ่ยอมกิน

จนนางหล่า

จ่อยโซ

อัก

อยู่เทิงบ้านเบิดมื้อ

เศร้ามิดมีอ้ายย่านคึดสั่น

ให้ไทบ้านเพิ่นซาลือ

หน้า

ต่างซูแจ

ปิดแน่น

บ่กล้าเปิดกลอนซ่อนหน้า

ย่านคึดเป็นบ้าเป็นหลัง

นาง

เป็นสาวท่งนา

หน้าตางามผ่องดังอีเกิ้ง

ผู้บ่าวหลายคุ้มหมายปอง

ต้องหลีกยอมแพ้ผู้

บ่าวครู

กะ

เป็นย่อนผู้บ่าวครู

มาเทียวหยอกให้นางฝันไกล

บอกหัวใจคึดไป

ฝันฮอด

มื้อวิวาห์

ณ

มื้อนี้สาวส่า

สินอนกอดตั้งแต่หมอ

น

นอนเศร้าอยู่ผู้เดียว

ยาม

หัวลมมาพัดต้อง

เสียงสนูว่าวดื้อดื้น

นางแห่งสะอื้นขื่นขม

บ้าน

เหนือใต้เขากะว่า

ว่าสาวส่า ถืกบ่าวครูถิ่ม

เปิดหนีไกลบ่ต่าวคืน

จั๊ก

มื้ออื่นมื้อใด๋ก

ะยังสิไห้..

จั๊กมื้อใด๋จั่งสิลืมเพิ่น

ในภ

วังค์แห่งความเศร้า

สิมีไผ

คอยห่วงหา

ถามไถ่

ว่าเป็นจั่งใด๋จั่

งเสียใจห

ล่าคำนาง

คน

อยู่ข้างไปไส

คือบ่เห็นหน้าผู้ใด๋

ข้าวน้ำซ้ามปลาบ่ยอมกิน

จนนางหล่า

จ่อยโซ

ตัด

อกตัดใจสานาง

บ่าวบ้านเฮายังคอยถ่า

เช็ดน้ำตาให้นางอยู่

บ่าว

บ้านเฮานำกัน

เสมอมั่น

เว้าง่าย

เข้าใจมักอีหลี

สาว

เทพีสาวส่า

ลืมสาบ่าวครูเพิ่นถิ่ม

เปิดหนีไปแต่งสาวครู

จั๊ก

มื้ออื่นมื้อใด๋ใ

ห้เจ้าเซาไห้

ยังมีอ้ายอยู่