โอ…เย - พงษ์สิทธิ์ คำภีร์

จบ Amม.3 ละ เด็กวัยรุ่นคนอีสาน เบื่อบ้านไม่อยากทำนา

แน่นอนคิดอะไรไม่ออก เข้ากรุงเทพดีกว่า

บ่าวน้อยAmมาจากอีกสาน จากต้นทางGเมืองหนองคาย

พอเติบโตมัGนก็ไม่มีที่ไป จะไปไหนFนอกจากเมืองกรุงAm

ตื่นตัวAmตื่นตาตกใจ มองไปไหนCก็มีแต่รถรา

ทั้งตึกรามGรถดินรถไฟ ใต้ฟ้าวนไปมาFแทบจะเป็นลมAm

โอ้หล่ะหนอG.. เด้อนางเด้อF..

มารับจ้างAmเป็นพนักงาน อยู่ที่ผับเบ่งบานCอาร์ซีโอ โอ เย

มันระเบิดGระเบ้อยังกะเปิด ป.โท เพราะเมียงูอFยู่ที่บ้านเราAm

ทรวดทรงAmองเอวอ้อนแอ้น จังแม่นงามCแท้หนอนาง

มาอยู่กรุงGสายเดียว ตัวเล็ก เอวบาง กลัวปลิวตามFไปกับสายลมAm

เด้อนางเด้อG.. .เด้อนางเด้อF..

อยู่กAmรุงเทพได้ไม่นาน

เห็นเขามีก็อยากขับ คิดอะไรไม่ออก กลับบ้าน

กู้กองทุนหมู่บ้านดาวน์มอเตอร์ไซต์

หาสาวซ้อนท้ายคงโก้น่าดู

กลับบ้านCไปทำนา กู้เงินมาAmซื้อมอไซค์

เห็นดาราCโฆษณากันใหญ่ ว่ารุ่นไหนAmเหาะไวกว่ากัน

เหาะได้ไFม่นานก็ถูกยึด ยึดได้มัAmนก็กู้ใหม่

อีกกองทุนCหมู่บ้านตั้งใหญ่เบ้อเร้อ

จะกลัวอะไรมัGนไม่ใช่กองอึหมาAm

เด้อนางเด้อG.. เด้อนางเด้อF..

( ยึดได้ก็ยึดไป ก็ไปกู้ใหม่

ซื้อใหม่ ยึดใหม่ กู้ใหม่ อยู่นั่นแหละ )

หนี้งอกAmพอกพูนแทบจะล้มทั้งยืน ต้องดั้นด้นCมากรุงใหม่

เป็นกรรมกรGมันนอนหลับไม่สบาย เพราะปากท้องFต้องดิ้นรนAm

กลับบ้านAmก็คงไม่พ้น ต้องกลายเป็นคนCล้มละลาย

จะทำยังไงก็Gมีแต่ตายกับตาย เพราะกองทุนFล้มทั้งยืนAm

เด้อนางเด้อG.. เด้อนางเด้อF..