G|G|D|D
มันถึงเวลาต้องพอEm สักที
โอ โว โฮ โฮ..C
จะGวันฉันมันก็เมาอย่างหมา
จะทำอะไรกับใครที่ไหน
ก็ไม่เคยโทรไปหา
ไม่เคยทำให้สDบายใจ
ตั้งแต่เราได้กันมา
ชาเย็นและเย็นชา
ผิดนัดผิดเวลาบ่อยEmๆ
ติดเพื่อนมันพัลวัน
จะกลับบ้านก็ดึกดื่น
จะเลิกออกตอนกลางคืน
และจะไม่ขืนทำเธอนอยC
ขอโทษที่ไม่คำนึง
ไม่เคยนึกถึงว่าใครคอย
จะกลับไปดูละคร
กับเธอและเลิกเป็นเพลย์บอย
รู้แGล้วว่าเธอนั้นดีขนาดไหน
ที่ละเลยและเมินเฉย
จะยกโทษให้ได้ไหม
ไม่ได้เรื่อDงจริงๆ
ที่ปล่อยทิ้งเธอซังกะตาย
อยู่ในห้องคนเดียว
เหงาๆ แล้วก็ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่Em
ดึกดื่นกลับมาก็เจอข้าวต้มและไข่ไก่
ขอบใจที่เธอยังทน
นั่งซักถุงเท้ากางเกงใน C
จะตอบแทนด้วยสิ่งหนึ่ง
ในกล่องแดงๆ ที่ซื้อมาใหม่
ให้นิ้วนางข้างซ้ายเธอ
* ที่รัGก.. แต่งงานกันนะคนDดี
มันถึงเวลาต้องพอEmสักที
อีกครึ่งชีวิตนี้..C จะขอดูแลเธอ
ฉันGรู้ว่าเธอก็ล้า
เหนื่อยใจในการกระทำ
และหลายครั้งเธอมีน้ำตาD
เพราะฉันมันดีแต่เกเรสร้างแต่ปัญหา
จนใครๆ ก็นินทาว่าเธอยังไหวอยู่ได้ยังไง
จับEmได้ว่านอกใจ
ก็ปาดน้ำตาและให้อภัย
เริ่มใหม่ตั้งกี่ครั้ง ก็ผิดหวังไม่รู้เท่าไหร่C
ไม่เคยจะแคร์และไม่เคยสนใจ
เลวบรรลัย เธอยังไม่เคยจะทิ้งกันไป
เอาGจริงฉันไม่ได้เล่นหรอกหนา
นัดที่บ้านเอาไว้ แล้วฉันจะเข้าไปหา
จะไปขอDตรงๆ ให้มันชัดไปเลย
จะแต่งหรือว่าตาย ก็ให้มันวัดไปเลย
นักเลงEmคนนี้ ที่พ่อเธอเกลียด
ขี้เมาคนนี้ ที่แม่เธอไล่
มีแต่ลูCกสาวผมขอบวชให้
ถ้าสึกมาแล้ว จะให้แต่งกันไหมเล่า
* ที่รัGก.. แต่งงานกันนะคนDดี
มันถึงเวลาต้องพอEmสักที
อีกครึ่งชีวิตนี้..C จะขอดูแลเธอ
ยังGจำทุกคำที่เธอบอก
ไม่ว่าร้ายแค่ไหนก็รัก
แม้ในสุดท้ายจะโดนหลอก
แม้เป็นคนDที่กลับกลอก
ตั้งแต่วันที่แรกเจอ
เจ็บแล้วจำเป็นคน
เจ็บแล้วทนเป็นคนที่รักเธอ
ตอนEmแรกที่ฟังก็คิดว่าเธอคงละเมอ
พร่ำเพ้อน้ำเน่า และคิดว่าเธอคงใจง่าย
ดูเCผินๆ ใจเธอเบาเหมือนปุยฝ้าย
แต่ลึกๆ เธอหนักแน่น
เข้มแข็งแม้แต่ชีวิตก็ให้ได้
ไม่เGคยคิดว่าจะได้เธอมา
และไม่เคยคิดว่าชีวิตจะต้องมีภรรยา
ไม่เDคยคิดว่าต้องทำในสิ่งที่ผู้ชายกลัว
โซ่ล่ามตัวคือชีวิตหลังวิวาEmห์
ภาระหน้าที่คงถาโถมมาไม่หยุด
แต่ฉันพร้อมจะแบกรับ
เพื่อคนที่ดีบริสุทธิ์C
ไม่ได้สรรเสริญให้เธอเป็นเทวดา
แต่ทุกสิ่งที่เธอเป็น ฉันได้เห็นมากับตา
* ที่รัGก.. แต่งงานกันนะคนDดี
มันถึงเวลาต้องพอEmสักที
อีกครึ่งชีวิตนี้..C จะขอดูแลเธอ
G
