Dm|Am|A#C|F
A#C|AmDm|A#C|F
ความDmฮักของเฮาสอง แห่งมองAmกะแห่งไกล
มันA#ผิดแม่นบ่ที่Cเฮาพ้อกัน F
ความDmสัมพันธ์เทื่อนี้ มันคือบ่มีAmวี่แวว
มันA#จบลงแล้วCเรื่องน้องกับอ้าย F
แต่อ้Dmายกะฮู้ ว่าเฮาAmนั้นโคตรฮักกัน
แต่คA#วามจริงนั้น มันเป็นไปบ่ได้เCลย
ภาAmวนา ให้ปาDmฏิหาริCย์มีจA#ริง Am
แต่ทุGmกสิ่งถืกกำหนดไว้..C อย่าฝืนเลย
ฮักผิดเวลาA# มันเป็นธรรมดาC
ที่น้องต้องหย่างจากDmไป
ต่อให้มีความสุขส่ำใด๋ A#
น้องต้องฝืนหัวใจ Cบ่ให้ฮักอ้าย F
ฮู้โตว่A#ามาทีหลังC แต่กะยังAmบ่ห้ามหัวใจ Dm
กะสมควรA#ที่ต้องหย่างจากไป C
สมควรA#ที่ต้องตัดใจ..C ฝืนไปกะส่ำนั้นF
A#C|Dm|A#C|F
A#C|AmDm|A#C|FC
ภาAmวนา ให้ปาDmฏิหาริCย์มีจA#ริง Am
แต่ทุGmกสิ่งถืกกำหนดไว้..C อย่าฝืนเลย
ฮักผิดเวลาA# มันเป็นธรรมดาC
ที่น้องต้องหย่างจากDmไป
ต่อให้มีความสุขส่ำใด๋ A#
น้องต้องฝืนหัวใจ Cบ่ให้ฮักอ้าย F
ฮู้โตว่A#ามาทีหลังC แต่กะยังAmบ่ห้ามหัวใจ Dm
กะสมควรA#ที่ต้องหย่างจากไป C
สมควรA#ที่ต้องตัดใจ..C
ฮักผิดเวลาA# มันเป็นธรรมดาC โอ้วว.. โอย..Dm
ต่อให้มีความสุขส่ำใด๋ A#
น้องต้องฝืนหัวใจ Cบ่ให้ฮักอ้าย F
ฮู้โตว่A#ามาทีหลังC แต่กะยังAmบ่ห้ามหัวใจ..A#
กะสมควรGmที่ต้องหย่างจากไป C
สมควรA#ที่ต้องตัดใจ..C
สมควรA#ที่บ่เหลือใคร..C ฝืนไปกะส่ำนั้นF
A#C|AmDm|A#C|F
