กูเบื่อสังคมเฮงDmซวย
กูเบื่อผู้คนวุ่นA#วาย
กูเบื่อคนเห็นแก่ได้ C
เบื่อคนเห็นแก่ตัวDm
Dm|A#|C|Dm
เมื่อยุคDmสมัยมันเปลี่ยนแปลงไป
ความดีไA#ม่อาจจะซื้อใจใคร
คุณค่าCของความเป็นคนหดหายไป
ไม่เหมือDmนวันเก่าๆ
ยามมั่งDmมีเพื่อนมากมาย
ทุกคนใส่ใจชีA#วิตแฮปปี้ดีหมด
แต่พอCตอนหมด
ตัดบทกูทิ้งคือความจริงDmที่โหดร้าย
บทเรียนที่ผ่านGmมา
มันทำให้กูรู้ว่าDmเจ็บแล้วต้องจดจำ
ว่าผลประโยชA#น์นั้นมันสำคัญC
มากกว่าความจริงใจ.A.
แหละยุคDmที่สังคม
วัดคุณค่าคนด้วยเงินAตรา
ผลประโยชGmน์เอื้อกัน
เล่ห์เหลี่ยมเท่าทัน
มึงคือเพื่อนDmข้า
ไม่มีเDmงินทองไร้คนมองเห็น
ไม่มีควาA#มจำเป็นต้องเข้าหา
อำนาจCเงินตราเลวเสียยิ่งกว่าหมา
กลับมีหน้าDmตาในสังคม
โอ้จิตใจของGmคนไร้ซึ่งการแบ่งปัน
มีแต่กาDmรแข่งขัน
นับวันA#ยิ่งหนักขึ้นทุกCวัน
มันช่างเอือAมระอา
* กูเบื่อสังคมเฮงDmซวย
กูเบื่อผู้คนวุ่นA#วาย
กูเบื่อคนเห็นแก่ได้ C
เบื่อคนเห็นแก่ตัว Dm
เบื่อคนที่มันหม้าDmยใจ
ที่สวมหน้ากากเข้าA#ใส่
ต่อหน้าก็ดีใจหายC
ลับหลังเลวร้ายช่างน่ากลัวDm
จากนี้ขอทีอย่าDmพบ
ตัดบทตัดความรำA#คาญ
ที่ผ่านมากูปล่อยวางCกูขอผ่าน
ยกมือขึ้นท่วมหัวAอโหสิ.. Dm
Gm|Gm|Dm|Dm
A#|C|A|A
Dm|Dm|A|A
Gm|Gm|A|A
แหละยุคDmที่สังคม
วัดคุณค่าคนด้วยเงินAตรา
ผลประโยชGmน์เอื้อกัน
เล่ห์เหลี่ยมเท่าทัน
มึงคือเพื่อนDmข้า
ไม่มีเDmงินทองไร้คนมองเห็น
ไม่มีควาA#มจำเป็นต้องเข้าหา
อำนาจCเงินตราเลวเสียยิ่งกว่าหมา
กลับมีหน้าDmตาในสังคม
โอ้จิตใจของGmคนไร้ซึ่งการแบ่งปัน
มีแต่กาDmรแข่งขัน
นับวันA#ยิ่งหนักขึ้นทุกCวัน
มันช่างเอือAมระอา
* กูเบื่อสังคมเฮงDmซวย
กูเบื่อผู้คนวุ่นA#วาย
กูเบื่อคนเห็นแก่ได้ C
เบื่อคนเห็นแก่ตัว Dm
เบื่อคนที่มันหม้าDmยใจ
ที่สวมหน้ากากเข้าA#ใส่
ต่อหน้าก็ดีใจหายC
ลับหลังเลวร้ายช่างน่ากลัวDm
จากนี้ขอทีอย่าDmพบ
ตัดบทตัดความรำA#คาญ
ที่ผ่านมากูปล่อยวางCกูขอผ่าน
* กูเบื่อAสังคมเฮงDmซวย
กูเบื่อผู้คนวุ่นA#วาย
กูเบื่อคนเห็นแก่ได้ C
เบื่อคนเห็นแก่ตัว Dm
เบื่อคนที่มันหม้าDmยใจ
ที่สวมหน้ากากเข้าA#ใส่
รู้หน้าไม่อาจรู้ใจ C
ลมปากปราศรัยใจเชือดคอDm
จากนี้ขอทีอย่าDmพบ
ตัดบทตัดความรำA#คาญ
ที่ผ่านมากูปล่อยวางCกูขอผ่าน
ยกAมือขึ้นท่วมหัวอโหสิ.. Dm
โอ้วA#.. โห้ Cอโหสิกรรม Dm
โอ้วA#.. โห้ C
ยกAมือขึ้นท่วมหัวอโหสิ Dm
