AmEmFGC
AmEmFGAm
เข็มนาฬิกาAm มันหมุนไปไม่เคยพักEm
เหมือนความรักF ที่มักGจะมาตอนสายC
เรามัวแต่รอAm คำว่าพร้อมจนแทบตายEm
สุดท้ายหัวใจ Fก็เหลือแค่เพียงฝุ่นดินG
คนข้างAmๆ ยังนั่งมองหน้ากันอยู่ไหมEm
หรือเอาแต่ไล่ Fไขว่คว้าGหาแต่ทรัพย์สินC
กลัวพรุ่งนี้ Amจะไม่มีแม้ที่หากินEm
จนลืมรินFน้ำใจให้กันGในวันนี้ Am
พอกันที Fกับคำว่ารอGชาติหน้า
เพราะคำว่าAmเดี๋ยวค่อยทำมันทำร้าย
หากลมหายใจขFองเรามันต้องจมGหาย
จะเสียดายFที่ไม่ได้ทำอะไรเลย..Am
* อย่ารอให้ถึงAmวันที่ฟ้าปิดตาเราEm
อย่าปล่อยให้เงาF มากัดกินGจนสิ้นใจ C
อยากกอดก็กอดAm อยากบอกรักก็บอกไป
ไม่มีใครEmรู้ว่าตอนจบคือเมื่อไหร่
ชาติหน้าFอาจไม่มีจริงเหมือนที่เขาฝัน
แต่ปัจจุบันG คือของจริงที่ยิ่งใหญ่Am
ทำทุกนาที.F ให้มัGนมีความหมายAm
ดีกว่าเสียใจ FในวันGที่ไม่มีใครรอAm..
มองดูเงาAm ในกระจกมันเริ่มเปลี่ยนEm
ความพากเพียรF บางครั้งGก็เดินหลงทางC
มัวแต่สะสมAm เรื่องราวที่มันเบาบางEm
จนความอ้างว้างF เข้ามาจองที่ในใจ G
ข้าวทุกคำAm น้ำทุกหยดที่ยังลิ้มEm
ให้ใจได้ยิ้มF กับสิ่งที่มีจGะได้ไหมC
ไม่ต้องรอรวยAm ถึงจะมีความสุขใจ Em
เพราะลมหายใจมัFนซื้อไม่ได้ด้GวยเงินทองAm
พอกันที Fกับคำว่ารอGชาติหน้า
เพราะคำว่าEmเดี๋ยวค่อยทำมันทำร้ายAm
หากลมหายใจขFองเรามันต้องจมGหาย
จะเสียดายFที่ไม่ได้ทำอะไรเลย..Am
* อย่ารอให้ถึงAmวันที่ฟ้าปิดตาเราEm
อย่าปล่อยให้เงาF มากัดกินGจนสิ้นใจ C
อยากกอดก็กอดAm อยากบอกรักก็บอกไป
ไม่มีใครEmรู้ว่าตอนจบคือเมื่อไหร่
ชาติหน้าFอาจไม่มีจริงเหมือนที่เขาฝัน
แต่ปัจจุบันG คือของจริงที่ยิ่งใหญ่Am
ทำทุกนาที.F ให้มัGนมีความหมายAm
ดีกว่าเสียใจ FในวันGที่ไม่มีใครรอAm
รักกันเถอะF ก่อนจะไม่มีGวันพรุ่งนี้ Em Am
ทำดีต่อกันFก่อนทุกอย่างG.. จะสายAmไป
ปัจจุบันคือความFจริง..
G