สุดCmaj7ท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำตอบ
ลืมทุกคนที่รออยู่
สุดท้ายแล้วเราจะลืมความอุ่นจากการกอดEm7
ลืมรสชาติจากการจูบ
สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำปลอบ ลืมทุกคำขู่
ลืมว่าเราเป็นแค่Cmaj7ไอ้คนกระจอก
ที่พร่ำบอก ให้เวลาหยุด
สุดท้ายแล้วเราจะลืมคนที่ควรลืม
แล้วEm7ยังเสือกลืมคนที่ควรจำ
ลืมเรื่องที่ละเลยมาตลอดเวลา
แต่รู้ตัวตลอดเวลาว่าควรCmaj7ทำ
ลืมคนที่เราเบนหน้าหนี แล้วรู้ตัวอีกทีว่าควรฟัง
สุดท้ายแล้วเราจะลืมEm7ไอ้คนที่เยินยอเรา
แล้วพออีกวูบเดียวเดินไม่นานเกินรอ
ก็ลืมคนที่เกลียดเราซะเข้ากระดูกดำ
ลืมCmaj7เพลงที่เคยชอบฟัง ลืมหนังที่เคยชอบดู
ลืมคนใจร้ายที่ตอนสุดท้ายแม่งก็ไม่ชอบกู Em7
สุดท้ายแล้วเราจะลืมความทรมาน
การร้องไห้น้ำตาที่ซับ
รวมไปถึงลืมสิ่งดีๆ ที่เคยได้รับ
ยังอยากจะยืนCmaj7ยันคำเดิมจริงๆ หรือเปล่า
ถ้าสุดท้ายแล้วเราได้ลืม สิ่งที่อยากจะลืม
เมื่อความทรงจำมันหมดเวลาให้ยืมEm7
เธออยากจะคืนจริงๆ หรือเปล่า
อยากจะลืมจริงๆ หรือเปล่า
หรืออยากลืมแค่เป็นครั้งคราวหรือเปล่า
ความทรงจำAm7แสนสั้น
ชีวิตแม่งก็สั้นไม่ต่างกันเท่าไหร่
แต่เมื่อพ้นผ่านข้ามคืน
การลืมคือจุดเริ่มต้นของการจำครั้งDใหม่
สิ่งที่น่ายินดีของความทรงจำ
คือยังจำได้ว่าเคย
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมัน
คือมึงจดจำอะไรไม่ได้เลย
* สุดท้ายแล้วเราจะลืมGทุกสิ่ง
สุดท้ายแล้วเราจะทิ้งCทุกอย่าง
กลิ่นหอมของความทรงจำ
สลายAm เป็นสีเจือจางBm
แค่เพียงไม่นานถูกลมCพัดลอยผ่านไป D
เมื่อนกพิราบสยายGแย้มปีก
สิ่งที่เคยได้ยินจะค่อยCๆ จาง
อ้อมกอดที่เคยสัมผัส
จะหายAm ไปในพริบตาBm
สักวันเราคงถูกลืมCเลือนไม่ต่างกันCm
มองดูที่ๆ เคยใช้เวลา มองดูที่ๆ เป็นCmaj7ที่ประจำ
มองดูที่ๆ เคยไปด้วยกัน
อ่อว! มองดูแล้วก็รู้สึกแปลกๆ
Man, a lot of that we had done.
แม่งEm7 a lot of time I've been drunk.
Damn, a lot of truth ที่กูปฏิเสธ
ทุกครั้งกูยังเจ็บ ด้วยสาเหตุอีกเป็นพัน
อ่อว! ในทุกวันยังคิดCmaj7
ว่าจริงๆ กูควรจะยืนได้แล้ว
จริงๆ กูควรจะออกจากความขมขื่นได้แล้ว
จริงๆ กูควรจะหยุดเกาผื่น
ของคืนๆ ก่อนEm7ได้แล้ว
วันที่ไม่มีใครให้เถียง จริงๆ กูยังจำเสียง
แม่ปลุกให้ลุกขึ้นตื่นได้แล้ว
อ่อวCmaj7! แม่บอกว่าลูก
ถ้ายังต้องเจอเบอร์ที่ยังต้องจำ
โลกมีกฎที่มันโคตรไม่ยุติธรรม อยู่ข้อหนึ่ง
คือมึงจะจำได้เฉพาะสุขEm7ที่สุด ทุกข์ที่สุด
การพบเจอ จากลา ยิ้มกว้าง
การเล่นตลกของโชคชะตา
และการหักหลังบ้าๆ จากคนรอบๆ มึงAm7
โลกเล่นสมองมึงอย่างละโมบ ด้วยคำว่าสำคัญ
มึงจงจำ มึงจำ มึงจำ มึงใส่กะโหลก
อ่อว! ควาDมสัมพันธ์ ความสำเร็จ
จบและเจ็บ ตามอัตภาพ
อย่าฝืนกฎของธรรมชาติ มันไร้ประโยชน์
สิ่งCที่เราลืมหDรือจดจำไว้
สุดB7ท้ายจะถูกกลืนEm7ในกาลเวลาDไป
หากCแม้นอยากลืมDหรือจำมากเพียงไหน
สุดB7ท้าย ก็คงEm7ไม่เหลือความหมาDยใด A/C#
ในจักรวาลอันกว้างCใหญ่ D
* สุดท้ายแล้วเราจะลืมGทุกสิ่ง
สุดท้ายแล้วเราจะทิ้งCทุกอย่าง
กลิ่นหอมของความทรงจำ
สลายAm เป็นสีเจือจางBm
แค่เพียงไม่นานถูกลมCพัดลอยผ่านไป D
เมื่อนกพิราบสยายGแย้มปีก
สิ่งที่เคยได้ยินจะค่อยCๆ จาง
อ้อมกอดที่เคยสัมผัส
จะหายAm ไปในพริบตาBm
สักวันเราคงถูกลืมCเลือนไม่ต่างกันCm
สุดท้ายมันก็เท่านั้นGเอง
