Em|Em
Em|Em|AmBm|Em
Em|Em
นั่งยองย่อEm
อยู่บนตอข้างหัวคันนา
ศอกค้างเข่ามือคีบกอกยา
นั่นคือท่าประจำของพ่อ
เครื่องแบบชาวนาA
เสื้อเปื้อนตมกางเกงมอซอAm
แต่ห่อหุ้มหัวใจพ่อEm
ให้อุ่นพอและท้อบ่เAmป็น Bm
ทุกข์บ่เว้นEm เหนื่อยบ่เป็น
ยากเข็ญบ่กลัว
แบกทุนต่ำทำเพื่อครอบครัว
ความจนคั่วถอดหัวใจเซ่น
บ่มีปริญญาA แต่สอนวิชา
ฝ่าความลำเค็ญAm
บ่เขียนให้อ่านแต่ทำให้เห็นEm
ฝึกลูกDเป็นคนจริงEmพอ
A|AmB|Em
ห้ามเพียงหนึ่งข้อEm
บอกลูกพ่อDอย่าท้อเด้อEm
พ่อบอกคำนี้เสมอAm
เมื่อลูกเจอBmปัญหามาEmจ่อ
จำไว้ในอกG
เป็นมรดกจากชีวิตพ่อ
บ่มีสร้อยทองคล้องคอA
แต่มีคำAmห้ามท้อคล้องใจ
BmD|Bm
ยังยิ้มให้ Emอุ่นในใจลูกทุกเวลา
เก็บภาพเก่าเล่าความเป็นมา
ปลอบใจล้าให้ยังยิ้มได้
สืบทอดความทนA
ถึงความจนยังหมุนรอบใจ Am
วันหนึ่งถ้าเผลอร้องไห้ Em
จะรีบบอกใจ Dเราเป็นลูกGพ่อ
Em|Em|Em|Em
G|A|BmD|Bm
ยังยิ้มให้ Emอุ่นในใจลูกทุกเวลา
เก็บภาพเก่าเล่าความเป็นมา
ปลอบใจล้าให้ยังยิ้มได้
สืบทอดความทนA
ถึงความจนยังหมุนรอบใจ Am
วันหนึ่งถ้าเผลอร้องไห้ Em
จะรีบบอกใจ Dให้ไว้ลายGพ่อ
Em|Em
AmBm|Em|Em|Em
