ซังอ้ายบ่ลง อัน พิไลพร

อย่าห่วงอีหยังG ซำนี่น้Bmองบ่พอตาย

ไปเป็นCคู่แก้ว ที่เพิ่นปั้นไว้แล้ว

น้องเข้าใจCmอ้ายเบิดDสุอย่าง

ที่อ้ายGเลือกเขา ที่สองเฮาBmต้องเดินแยกทาง

ถึงฮักสิถืCกม่าง ถิ่มน้องให้ฝันค้าง

เหลือแต่แผลCm.. ที่ฝังลึกใDนใจ

* คนBmห่างไกลถูกลบ จนพ้นใจขEmองอ้าย

กอดเอาเขาCเข้ามาไว้ คนนอกใจจั่งน้องต้องเป็นGคนอื่น

ถึงEmยังฮักแต่คงบ่มี Bmที่ให้ยืน Em

ถึงอยากฝืนCอยู่ กะฮู้ว่าอ้ายคงสิบ่ต้องDการ

** เมื่อสุดทางฝันGที่น้อง สิได้หย่างBmไปนำเจ้า

หน้าที่เจ็บCเก็บกอดความเหงาD

สิรับเอา เอาไว้ดGอกหนา G7

หลังน้ำตาCบอกอ้ายว่าฮักหลายD

ถึงต้องเสียใจเBmจ็บปางตายกะEmซ่าง

ถึงถูกลืมCกะบอกว่ายังD มันซังอ้ายบ่ลง

ถึงฮอยฮักGเก่า ยังแขวนคอBmน้องทุกบาดหย่าง

ถึงอ้ายยกCให้เขาไปเบิดแล้วทุกอย่าง

ถึงหมดหวังCmกะยังลืมDบ่ได้

( ซ้ำ * , ** , ** )

ถึงถูกลืมCกะบอกว่ายังD.. มันซังอ้ายบ่ลง