ก้อนขี้ฟ้า เต๋า ภูศิลป์

อยู่ใต้ฟ้ากCะบ่ได้ย่านฝน

ฮักผู้ลางคนเEmลยบ่ย่านเสียใจ

เบื่อเจ้าของแFน ตอนเหงายามใด

กะคึดฮอดGนำเขา..

ที่ยังAm บ่กล้าปากEm ที่ยังAm บ่อยากเว้าEm

ย้อนว่าเธอDmมีเขา เป็นฟ้าเGป็นฝันในใCจ

* เลยขอเป็นDmอิหยังกะได้

ให้ได้อยู่ใEmกล้ใกล้สายตา

สิขอเป็นFแค่ก้อนขี้ฟ้า ที่เจียมหัวGใจ

** สิฮักเจ้าหน่อยหน่อยC ให้เจ็บน้อยน้อยAm

คึดฮอดค่อยค่อยF บ่สำออยให้รำคCาญ

เข้าใจสFถานการณ์C ว่าเฮาคDmวรอยู่หม่องใด๋ G

แต่ที่ยังถ่า Cย้อนว่ามีหวังG เถิงบ่มีทางEmได้ดูแลใจ Am G

ขอแนมเบิ่งFฮักอยู่บ่ไกลG บ่ให้กวนใจนางC [(G)]

พอใจแล้วCในสิ่งที่บ่มี

ได้อยู่ตรงนี้ข้Emอยกะแจบหัวใจ

บอกเจ้าของFไว้ สู้เขาบ่ได้ แค่ห่วงใยห่Gางห่าง

สิมี.Am. ขี้ฟ้าใEmด๋ สิใหญ่Am.. กว่าฟ้ากEmว้าง

ได้เป็นหมู่กDmะยัง ดีกว่าGบ่เป็นหยังCเลย

( ซ้ำ * , ** , ** )