** ให้ตัวGmaj7เองกอดความเจ็บช้ำF#m
ที่ฉันGmaj7ต้องเจอกับความผิดหวังEm ตลอดAมา
ให้น้ำGmaj7ตามันได้รินไหลF#mออกมา
ให้หัวGmaj7ใจกลับมาอีกครั้ง[(Em)] A
Gmaj7|F#m|Gmaj7|D
Gmaj7|F#m|G|A
ทGmaj7นไม่ไหว ไม่รู้ต้F#mองไปทางใด
นานGmaj7เท่าไหร่ ฉันถึงBmจะเข้าใจ A
ใจGmaj7ที่ล้า ไม่นานF#mก็คงสลาย หายEmไป
* ในสิ่Dงที่ฉันต้องเจอA/C# ทรมาน
ยังBmบอกตัวเองว่ามันG แค่เมื่อวานA
มองDไปก็เหมือนว่าคงA/C#ไม่มีทาง Bmที่ฉันAจะเข้าใจ
( ซ้ำ ** )
ทนBmไม่ไหว นี่ฉันAต้องไปทางใด
นานGmaj7เท่าไร ไม่เห็นF#mจะเข้าใจ
ใจที่Bmหาย ไม่นานAก็คงสลาย หายGไป Em F#m
( ซ้ำ * , ** )
และฉันEmต้องอยู่กับสิ่งนั้นA
Gmaj7|F#m|Gmaj7|EmA
Gmaj7|F#m|G|A
แต่ฉันGmaj7ต้องอยู่กับสิ่งนั้นF#mที่เธอบอก
ถึงแม้ว่Gmaj7ามันจะเจ็บช้ำEmสักเท่าไร A
แต่ฉันGmaj7ยังกอดกับสิ่งนั้นF#mไว้ตลอด
ถึงแม้ว่Gmaj7ามันต้องปวดร้าวEm คงผ่านAไปสักวัน..
Gmaj7|F#m|Gmaj7|EmA|Gmaj7
