//
เปิดอ่านถ้อยคำที่เคยย้ำความรู้สึก เฝ้านึกถึงเพลงที่เราแบ่งฟัง หูละข้าง.. เพลงนี้เองใช่มั้ย เสียงหัวเราะเธอยังดังชัดเจนเหมือนเก่า จำตอนเธอเมา ที่ฉันหลอกคุย เรื่องไหนก็ตาม.. เธอตอบทุกอย่างที่ถาม * แต่ตอนนี้.. (อยู่ตรงนี้..) ฉันอยู่กับความเหงาเดียวดายที่มี ความรู้สึกในใจ ไม่เปลี่ยนไป แม้จะเจอผู้คนสักเพียงไหน ยังอยู่อย่างนี้ ** เธอคือแสงทอดวงตะวัน เธอคือห้วงเวลาที่ไร้ขอบเขตอนันต์ เธอคือภาพวาดงามโดดเด่นเหนือใคร เธอคือความคิดถึง และห่วงใย เวลาทั้งคืนยาวนาน แสนเบื่อหน่าย พอมีเธอข้างกาย กลับเร็วอย่าง ไม่น่าเชื่อ.. แวบเดียวก็หกโมงเช้า แค่เพียงวูบเดียวยังจำสายลมนั่นได้ ช่างเย็นสบายและทำให้ฉันพบความสุข สุขที่จากไปแล้ว ( ซ้ำ * , ** ) เธอคือท่วงทำนองขับขาน เธอคือฤดูกาลที่แปรเปลี่ยนตามหัวใจ เธอคือสายลมที่จากลา ฉันไป เธอได้ทิ้งรักไว้ในแสงดาว เธอคือแสงทอดวงตะวัน เธอคือห้วงเวลาที่ไร้ขอบเขตอนันต์ เธอคือภาพวาดงามโดดเด่นเหนือใคร เธอคือความรักแท้ และห่วงใย เธอคือท่วงทำนองขับขาน เธอคือนักเดินทางที่ลอยล่องลอย แสนไกล เธอคือสายลมที่จากลา ฉันไป เธอได้ทิ้งรักไว้ในแสงดาว
