3ปีบ่ตอบแชท

มื่อนี้หนูมีแนวมาเว้าให้ฟัง เป็นเรื่องราวความหลังที่ยังฝังใจ มันเกิดขึ้นตอนที่หนูยังเรียน ม.ปลาย เป็นสิ่งที่หนูจำได้ บ่เคยลืม * มื่อนั้นหนู Add Facebook ผู้บ่าวอันนึงไป บ่บอกดอกว่าเป็นไผให้เจ้าฮู้เอง เป็นเวลา 18 นาฬิกาเค็งๆ หนูนั่งจอบนั่งเล็งว่าเขาสิรับ Add บ่ ** แล้วเขากะรับ Add หนูมาดีใจแท้น้อ หนูเลยทักแชทไปเนาะว่าเฮ็ดหยังอยู่ เขากะเลยตอบมาว่ากินข้าวอยู่ ให้อดใจรอสักครู่กินข้าวแล้วสิแชทกลับ *** อิฉันกะรอร้อรอ จนมาฮอดมื้อนี้ เป็นเวลา 3 ปีเห็นจะได้ ป่านนี้อ้ายคือสิอ้วนเป็นควาย อ้ายคือสิใหญ่คือช้าง คันอ้ายสิกินข้าวโดนป่านนี้ เฮ็ดนาจักท่งจังสิพอละอ้าย น้องถ่าแชทเจ้าจนโทรศัพท์น้องฮ้าง ป่านนี้อ้าย.. (คงสิท้องแตกตาย) ( ซ้ำ * , ** ,*** ,*** ) คั่นอ้ายได้ฟัง เพลงนี้แล้ว คั่นแม่นกินข้าวแล้วกะแชทหาน้องแน่เด้อ 3 ปีที่น้องได้เฝ้ารอเธอ และน้องสิรอต่อไป กินโดนโพดข้าว...