โอมสะโหมติด

เจ้าผู้งามเกษแก้ว ก้านกองบัวบาน งามดั่งดวงอีเกิ้ง เดือนเพ็ญสิบห้าค่ำ บุรุษผู้ใดได้พานพบ จำต้องใจไหวสั่น เพ้อหา งามดั่งดอกไม้ป่า ที่คลายกลิ่นเกสร หอมละมุนอยู่ในดัง จนเกิดเป็นภาพหลอน ในโลกจินตนาการมีภาพเจ้า มาแทรกซ้อน ละเมอเพ้อฝัน (ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน) (ฉันฝันถึงเธอทุกคืน) เพ้อฝัน (ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน) (ฉันฝันถึงเธอทุกคืน) เพ้อหา.. ลาลา.. * หลงมักเจ้าเบิดใจ ปานถืกเฮ็ดของใส่ คลำเบิ่งในหัวใจ เจ้าของนี้ผัดสั่นคลอน ปานว่าถึกสะกดมนต์คลาย โอมสะโหมติด อยากเป็นคู่ชีวิต เคียงข้างจนเฒ่าแก่ คั่นได้เจ้ามาเป็นแม่ ของลูกอ้ายสิโส ข่อยสิฮักแต่เจ้าผู้เดียว นับจากนี้ตลอดกาล พัชราเอ้ยคั่นเจ้าตายไปเป็นม้า ร่างใหญ่ดอกสีสาร อ้ายสิตายมาเป็นอาน อยู่เทิงดอกหลังม้า คั่นเจ้าตายไปเป็นกล้า กลางนาดอกเขียวอ่อน อ้ายสิตายเป็นควายด่อน หลอยกินกล้าอยู่เบิดคืน * หลงมักเจ้าเบิดใจ ปานถืกเฮ็ดของใส่ คลำเบิ่งในหัวใจ เจ้าของนี้ผัดสั่นคลอน ปานว่าถึกสะกดมนต์คลาย โอมสะโหมติด อยากเป็นคู่ชีวิต เคียงข้างจนเฒ่าแก่ คั่นได้เจ้ามาเป็นแม่ ของลูกอ้ายสิโส ข่อยสิฮักแต่เจ้าผู้เดียว โฮ้.. * หลงมักเจ้าเบิดใจ ปานถืกเฮ็ดของใส่ คลำเบิ่งในหัวใจ เจ้าของนี้ผัดสั่นคลอน ปานว่าถึกสะกดมนต์คลาย โอมสะโหมติด อยากเป็นคู่ชีวิต เคียงข้างจนเฒ่าแก่ คั่นได้เจ้ามาเป็นแม่ ของลูกอ้ายสิโส ข่อยสิฮักแต่เจ้าผู้เดียว นับจากนี้ตลอดกาล (ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน) (ฉันฝันถึงเธอทุกคืน) (ฉันเพ้อถึงเธอทุกวัน) (ฉันฝันถึงเธอทุกคืน) ตลอดกาล.. แสนนาน..